Måned: april 2026

Hei! Då er det faktisk siste innspurt på eventyret… Veiret er flott, men heise med vind og klabben bite. Sliten, men sov godt. Og no lata vi som at det kun er tre daga igjen, so køyre vi på! Og dagens etappe må ende ved ei nødbu som heite Stohpojohka. Ting blir nok vått ila dagen, so å få tørka ting og sleppe å vere i telt i den sterke vinden, blir viktig. Men det er langt dit, so vi får komme oss avgårde!

Blei litt knoting i starten der eg gjekk opp gjennom byggefelta med pulken i asfalten. Valde å satse på ei langrennsløype då eg kom opp i høgda. Ifølge ei rute til to andre som gjekk for eit par år sida, gjekk denne til kveldens mål. Mykje kjappare enn den opprinnelige scooterløypa over fjella.

Vurderte å vippse 200kr til løypekøyrerane, for eg var so takknemlig. Men den gjekk søren ikkje lenger enn 4km! So då måtte eg snu. Lot vere å vippse! Mista masse tid og krefte.

So ser eg eit skilt, Nordkapp 150km. Hah, ja, tre daga du liksom… Vi får vel heller satse oss inn på fem…

Og soklart valde eg ikkje å gå heilt tilbake, for å ta scooterspora over fjellet. Nei, eg såg på kartet at eg kunne krysse over fjella eit stykke før. Det såg då ikkje soo longt ut. Og der er det eit scooterspor! Supert!

Men etter å ha slete meg opp der, so snur spora i Usving, og køyre nedover igjen. Og eg var ikkje komen meir enn ein femtedel mot den opprinnelege ruta. Typisk. So etter det blei det klabbing og gjennomslag. Men sikta og veiret var heldigvis fint:)

Tulla!

Då eg kom meg enda meir opp i høgda, ja då braka det laus! Eller GPS’en min gjorde det. Den peip! Stormvarsel, stod det på skjermen! Mørke skye kom som julekvelden på kjerringa! Og i neste øyeblikk var det mykje vind og full sludd…

Då blei eg våt, og pulken som hadde fått god tørk på Motell-rommet, hadde allereie sugd til seg ein alt for stor slurk.

Ufattelig kor fort veiret kjem her ute på kysten, eller nord. Eg er vande med at bygene regna frå seg før dei går vidare, eller er tomme når dei blese over fjella til oss! Då er det lettare at veiret kjem som pinseaften på tremenningen, som Almaas sa.

Søren for ein elendig start. Og faktisk dreiv eg å bekymra meg om at eg faktisk hadde nok mat. Eg tok jo høgde for tre daga! Men 150km er meir enn det i klabbeføre og terreng! Er det mulig?! Elendig vurderingsevne no som eg er trøtt og sliten. Ville jo spare litt vekt, der eg stod i mellom kjølediskane og vurderte fram og tilbake, nede i Skaidi, om eg egentlig trengde all den herlege maten eg såg på.

Men det går no litt framover, og etter seks timar, kom eg meg tilbake igjen på scootersporet. Skulle sjølvsagt gått det frå start… Jaja, man leve so lenge man lære!

Og jammen var det scooterspor vestanfor den eigentlege løypa også, så eg fekk tatt ein god snarveg! Og ein times tid etter, når eg begynte å komme inn på den faktiske scootertraseen, fekk eg auge på dei som hadde køyrd opp spora.

Det var to tøffe damer med skikkeleg nordadialekt. Dei lo godt då eg kom heseblesande og til slutt hang etter stavane. Eg sa eg måtte berre stikke innom og takke for spora! Dei meinte at det var jo mykje kjappare å ta den ruta der, så fekk dei heller betale 30 000 kr i bot, den sjeldne gongen politiet var her oppe å kontrollerte…

Eg var i allefall ingen politi. Eg skulle no heller gitt dei penga for ruta. Men etter ein god prat med dei og ein stor og sterk kar til, som også kom med scooter, var det heller dei som skulle gi meg noke. Joda, vi kom jo inn på det med mat. So då fekk eg masse aure, eller var det røye, og to burgera som var stekt på panna morningen før! Då var dei bekymringane ute av sinn, og eg kunne rekke Nordkapp før svolten ville tatt meg igjen! Artig korleis maten som regel ordna seg her ute. Ja, for det skulle eg ikkje hatt på meg, at eg måtte bryte grunna for lite mat!

Passerte faktisk fleire som valde å bruke laurdagen på å isfiske her oppe. Må vere ein flott hobby! Sitte der med scooteren og få fisk mens ein prata over eit varmande ved-bål. Veiret hadde jo snudd heilt tilbake igjen og, so det her begynte å bli bra!

Gjekk ikkje lange tida før eg fekk brukt ein del av «fangsten». Feit og god var den! Eller – alt smøret den kokte i, gjorde den feit og god.

So begynte det å mørkne og eg hadde eit godt stykke igjen. Det skulle sjølvsagt dra seg veldig til på kvelden med sterk vind og sludd. So eg var litt stressa der eg gjekk. Litt dumt å legge det opp slik at det heile blei eit stress no på slutten. Var jo egentlig veldig fin natur, men eg kjende eg var veldig gira på å komme heim til påske, no som eg ser at det er fullt mulig…

Fekk kryssa vegen. Strake vegar her! Glad eg ikkje skal gå langs der.

Siste timen starta uveiret, akkurat då pappa hadde sendt melding i forkant, at det ville starte. Eg hadde ein time igjen og rakk å bli våt igjen. So jammen blei eg glad då eg såg hytta eg skulle få overnatte på! Tenk å få fyre i omnen! Få tørke skoa som var søkk blaute av å gå gjennom overvannssørpe og kleda som blir bra svette no som det er so mildt. Lettare å holde seg svettefri i femten minusgrader og fin før, enn ei plussgrad og klabbeføre! Og viktig å få tørka fellene, så det kunne vore ein sjanse å sleppe klabbing dagen etter…

Men. Kor er pipa? Ingen pipe?!

I alle dage? Denne hytta ser ikkje ut til å ha vore i bruk på mange år?!

Å fy søren, vinden går jo rett gjennom her! Og for ei fuktig luft? Eller er den det? Eg føle den er det. Boka ein skrive i er jo ikkje akkurat gjennomblaut, men det er jammen ikkje mykje bra inneklima her, sjølv om vinden går rett gjennom.

Best ventilasjon ved døra, so eg fyrte primusen der. For det blei i allfall bra. Maten. Det var ei gryte av potetmos og smør som base, og so hadde eg oppi fisken og burgerane so det heile blei som ei suppe. Skamlaust, men det får vere lov her.

Norskeflagget passa jo bra inn, men det var vel eit av dei få lyspunkta eg kjende på no. Kan innrømme at her starta eg å lente veldig heim. Følte meg ensom og litt motlaus. Å gå i klabb er so heise tungt, og eg visste at dagen etter ville handle om det, og masse vind, og sikkert dårleg sikt… So at eg i tillegg skulle prøve å sove i denne våte hytta, såg eg litt mørkt på.

Det her er sånn som har vore artig tidlegare på turen, tatt det med eit smil. Men no har eg visst ikkje overskot til å glede meg. Ser visst heller mørkt på det meste. Ei god natt søvn er ikkje lenger nok til å hente seg inn igjen. Nei, eg er nok langt meir sliten enn eg trur.

Men får prøve å gjere det beste ut av situasjonen. Og ytterdøra som eg ikkje fekk igjen frå innsida, stroppe eg, for det funka litt. Men den meistringsfølelsen forsvann fort då eg såg etter måltidet, at snøen blei blåst inn i ein fei allikavel.

Og dagen etter var det jammen nesten vanskelig å komme seg ut!

Men det var ikkje det verste, for då eg vakna, hadde eg skikkelig ildt i halsen og følte meg sjuk. Forkjøla… Det skulle jo berre mangle. Å presse seg med infeksjon, har eg jo lova meg å ikkje gjere meir. Ta helsa på alvor! Men eg kan ikkje bli på dinna hytta i vinden heller!

Alt var blitt vått over natta. Soveposen, fellene (som eg prøvde å tørke med stearinlys kvelden før), kleda som eg lot vere å ha i vanntett pose fordi dei var utsvetta, og faktisk ytterkleda og! Og skoa hadde i allefall ikkje blitt noke tørrare… Til og med kniven frå Kautekeino hadde rusta over natta! Lungene mine har vel rusta og, sånn som halsen kjennes ut.

Det her er useriøst! Burde vel ledd der eg stod, men eg såg vel heller mørkare på tilværelsen her ute.

Og ute var det sjølvsagt blindeføre og masse vind.

Klokka var åtte på morningen no, og har fire til fem mil å ta idag, som kan bli utfordrande nok i seg sjølv. Eg må komme meg i le for vinden til å kunne sette opp telt, nede ved Kåfjorddalen. Der ser det ut til å vere bratte nok skråninga som forhåpentligvis skjerme meg mot vinden. Men då må eg virkelig gå på!

Det første steget eg tok, so satte snøen seg fast, og det tiande steget eg tok, so var det allereie 5cm tung klabb på skia. Skjønte fort at det her og kom til å bli ein dag eg gjekk mot klokka. Følte meg som ein hamster i hjulet med alt for høg fart som aldri stoppa.

Scooterspor var det heller ikkje. Eg gjekk på kompasskurs, som ikkje er veldig effektivt.

Norge på langs har vore mykje meir spennande enn eg hadde trudd på førehand. Spenning er jo gøy det, men over tid merka eg at det har vore tøft å bære seg gjennom det på eigenhand. Ta beslutningane sjølv og ikkje kunne dele opp og nedturane med andre. Eg trur nok at også her er ein sterkare i eit team på tur. Stresset som alltid låg der, verka no heller nedbrytande enn skjerpande.

Prøvde å tørke klede på pulken då sola kom fram, men vinden som blåste snøen konstant på pulken, gjorde berre kleda våte, når snøen smelta på dei.

Etterkavrt letta det opp, og eg prøvde og å tørke fellene i vinden, for so å impregnere dei. Det funka i 1,5 minutt, før det var like ille igjen.

Jaja, det gjekk no framover. Og eg såg meir og meir av havet. Det var jo eigentleg veldig flott natur. Arktisk, storslått og for det meste trelause viddelandskap. Og ein skal ikkje opp på store høgda for å få utsikt.  

Mange vatn og elver passerte eg og, som sikkert kunne bydd på mykje god fisk, om det var det som var målet. Måtte vere obs, for mange elveutløp var allereie begynt med vårløysinga…

Då mørket kom på kvelden var det langt igjen. Kjende so utkøyrd og sliten psykisk at tårene satt laust. Naturen virka so brutal no. Og eg tok av og til dårlege veivalg, med kompasset i mørket. Naturen var so stor og altoppslukande. Følte meg åleine her ute, ikkje på ein god måte. Heile eventyret har jo vore so ufatteg spennande og kjekt! Ikkje einsom i stundene eg har hatt åleine. Følt meg so bra! Utfordringane har blitt tatt med glede og iver og eventyrlysten har sprudla. Mange gode minner.

Men det her, eg syns det var heilt forferdelig. Sett i ettertid, synes eg det er rart, men eg hugsa godt at alt verka so vanskelig. Det var ikkje dekning heller, men ut på kvelden blei det eit par streka, so eg fekk ringt pappa. Det hjalp det lille dekninga holdt.

Våt og kald i vinden. Har jo omtrent ikkje feitt igjen på kroppen, lite isolasjon, og sikkert lite energi til å produsere varme. Såg meg sist i spegelen på Skaidi. Alt av bein og muskla var utrulig markerte på overkroppen. Kjempe tynn. Stusselige greier. Skrøpelig! Gått ned 8kg.

Men landskapet, ja det var virkelig nydelig. Prøvde å fokusere på det og finne roa. Tok faktisk på rolig musikk og, men sjølv den roligaste filmmusikken stressa meg meir enn å gå kun med vinden på øyret.

Men so begynte det å snu. Det blei medvind. Og eg kunne sjå på GPS’en at eg var komen ut på ryggen i Skåfjorddalen. Hodelykta lyste ikkje lenger enn nokre meter foran meg, so fulgte godt med på kompasset, so eg ikkje tok av ned fjella ned i dalen for tidleg. Blei nokre kilometer. Hadde gått i 14 timar, Klokka bikka ni på kvelden.

Og siste halvitmen i nordlys. For ein ufattelig opplevelse. So utrulig store inntrykka blir!

Dessverre følte eg vel heller at vinden blei sterkare etterkvart som eg kom meg lenger ned i dalen. Eg trudde jo det var bratte og høge fjell her, men dalen hadde heller snille høgder som ikkje skjerma. Det blei ein kamp å få opp teltet. Fy søren, det er jo ingen ende på det her! Følte at alt gjekk mot meg. Vurderte faktisk å gå ned til Kåfjord og sjå om det var eit hus å banke på og få overnatte i. Men nei no var klokka over ti, so e jo litt sein kveld å forstyrre på.

Teltet flagra i vinden der eg prøvde å få det opp. Og inni blafra det. Men det var herleg å komme seg ned i soveposen. Fekk varmen og koste meg med måltidet. Men eg klarte ikkje å la vere å bekymre over at det kom til å bli dårlig søvn no. Blir vel berre meir sjuk til dagen etter…

Hmm. Det kan vere eg må sette prosjektet på vent i mårå. Ta buss til Honningsvåg og fortsette om nokre daga.

Proppa øyreproppane langt inn i øyra og drog opp glidelåsen på posen og høyrde på blafringa.

Eg føle meg ikkje åleine lenger. Nordlyset som holdt meg med selskap mens eg satt opp teltet hjalp, og eg føle at vinden begynne å roe ned. Då fekk eg eg og roa ned, og klare å distansere meg frå det eg stod i.

So får eg melding frå storebror. Var tydeligvis dekning, so svarte han kort. Og eg begynte å tenke på det som venta heime i påskeferien.

Då skal eg få oppleve å sjå eit nytt bitte lite menneske, på berre nokre få måneda som eg er so heldig å få vere onkel til.

Tenk for ein ufattelig kontrast, å kunne vere med familien og løfte veslejenta, ha ho i armane og sjå ho djupt inn i augene, mens ho ser djupt inn i mine.

Kjenne på å vere i lag. Ting ein fort kan ta for gitt i ein kvardagen. Eg begynte å få ein god og varm følelse om at dette kjem til å gå bra.

So sovna eg, og vakna like so kjapt. Klokka var to på natta.

Halsen var betre, og psyken! Plutselig var eg kjempeglad der eg låg! Og alt virka so lett! Eg følte meg nesten litt uovervinnelig! To timar søvn i gode tanka gjorde susen! For eg var begynt å lure på noke som gav meg enorm energi!

Sjekka ut kartet, og såg at det var kanskje 5 mil til Nordkapp! Eg kan jo fakitsk klare å gå dit i dag, om eg starta allereie no! Pakka eg ned teltet, so kan eg starte kl 4 på morningen, og gå, ja, la oss sei 16 timar, so er eg der kanskje til kvelden! Tenk på det! Eg sleppe då å sove ein natt til ute i sterk vind! Eg kan stå på Nordkapp idag!

So full av adrenalin av den oppfatninga der, at eg ikkje kjende på verken utmattelsen eller smertene, og ja, beina var voldsomt tunge og syren kom fort, men eg følte meg ikkje sliten likevel! Det var kjemperart!

So eg fekk pakka ned, smelta isen som var danna seg på skia og fekk på fellene som eg hadde fått tørka i teltet, grunna den sterke vinden gjennom teltet i kombinasjon med kroppsvarmen min.

So for eg avsted ned mot Kåfjord. Ingen klabbing!

Meeen so passerte eit skilt der det stod Nordkapp 58km. Fy søren, det var like før ballongen sprakk. 58km?! Eg begynte å miste motet, men prøvde å ikkje tenke. Men ja, eg kan ikkje overnatte i telt der ute i den sterke vinden… For ein elendig ide det her er.

Men vi prøva! Det får briste eller bære!

So etter ein time på vegen med pulken skrikande bak, kjem eg meg altso til den berømte tunnellen…

Ka i all verden gjer eg her? klokka e halv seks på morningen, so buss gå jo ikkje. Då rekke eg i alle fall ikkje Nordkapp idag.

Ringde taxi. 1800kr ville han ha. Nei det kjem ikkje på tale, tenkte eg. Men tenk om det er forskjellen om eg når norkapp i dag! Å gå gjennom den tunnellen her som sikkert tar to timar og er kjempetung med friksjon på pulken, vil kanskje vippe meg av pinnen so eg må droppe Nordkapp… Eg kan jo ta buss til Honningsvåg og legge meg inn på hotell ein dag eller to. Men då tippa eg på at kroppen vil gå i dvalemodus og forkjølelsen bryte heilt ut… Nei, eg må gjere det no! Svi mens jernet er varmt! Eller smi.

So då blei det sånn. Eller blei det eigentleg det? Det var nemlig mykje tyngre enn eg hadde trudd. Pulken kjendes ut til å holde meg igjen, og er det kanskje farleg å trekke inn dinna lufta i to timar? Tenk om eg utvikla forkjølelsen til lungebetannelse. Tåke i tunnell stod det på skiltet.

Eg stoppa opp. Ka er det eg egentlig drive med her… Trenge ein liten realitetssjekk her… Gå gjennom ein tunnell i to timar under sjøen. Prøvde å tenke rasjonelt, men haue jobba seint.

So kjem det jammen meg ein bil. EIN CAMPERVAN!! Fantastisk! So eg får stoppa han, og jada, han vil gi meg skyss gjennom tunnellen! Eg takka han so tårene mine rann!

Men. I det vi skulle ha pulken bak i bagasjerommet, og eg hadde lagt trekk over madrassa hans, fallt det litt grus ned på trekket mitt frå pulken… Han snudde heilt om! Heilt uaktuelt meinte han! Pulken din er skitten!


Eg sa pliis mange gonga, for han var ein aggressiv austeruopear, eller i allefall aggressiv aksant på engelsken sin. Men det nytta ikkje. Han slemra igjen døra og for.

Fy. Eg kjende eg hata ansiktet hans, hah! Hadde det vore ein person med pulk som kom, er eg sikker på at han hadde tatt både pulken og meg oppå pulken sin! Der har dåke forskjellen på slappe egoistiske campervanfolk og rause skifolk!

Hehe neida. Men var ikkje so imponert.

Fekk snudd raseriet mitt til oppbyggande energi, so eg tok på meg pulkdraget og gjekk bastant nedover tunnelen. Og det gjekk fort! Ogso gjekk det sakte igjen. Blei veldig fort tungt.

Det var utrulig rart å gå nedover der. Og enda meir nedover, og enda lenger ned. Det einaste eg høyrde var ekkoet frå stega mine og pulken som blei dradd på asfalten. Og då eg kom enda lenger ned, var det dråpa som traff meg frå taket. Det lukta saltvatn. Og gongane eg stoppa opp, høyrde eg kun ekko frå dråpane og pusten min. Kor langt nede under havnivået er eg egentlig? Ka hadde skjedd om tunnellen hadde begynt å leke? Oppbyggande tankesett her eg går!

So begynte det å flate ut, og eg hadde passert to «snuplass»-skilt. Nei, eg skulle ikkje snu. I allefall ikkje her, det ville jo vore litt dumt. So eg fortsatte, og no blei det mykje tyngre, for no var det motbakke. Då blei det å ta eit steg i gangen. Komme fram til eit tempo som eg klarte å holde over tid. Veldig seint. Eit steg i gangen. Det går framover. Eg er snart på Nordkapp. Eg er faktisk snart på Nordkapp. Snart ligge eg i senga på Airbnb i Honningsvåg. Eg er snart heime og ligge i eiga seng. Snart heime til familie og vene. Snart nådd målet, draumen eg har hatt i mange år. Reisa som har vore heilt fantastisk bra, kan avsluttast no i dag!

Eit steg i gongen.

Ein sving vart synleg der oppe. Men den såg eg i sikkert i ein halv time før eg kom fram til den. So begynte det å lysne! Lyset i tunnellen! Eller nei, det var eit vogntog som hadde lys på… Enda ein luretopp…

Men der! Ja, lyset i tunnellen!

Pemikanpause. Og so kom eg på ein brilliant ide.

Eg la frå meg pulken rett ut for tunnellen! For eg trenge jo ikkje den vidare til Nordkapp! Eg kan heller hente den med taxi då eg kjem meg ned att! Eg vil jo fly bortover snøen no som eg ikkje må dragse på pulk!!

Og det gjorde eg.

So sjølv om eg sikkert var på felgane, strakk reservane til, og etappen frå tunnellen blei surrealistisk, men ein knallsterk og fantastisk opplevelse.

Opp fjella sa sjølvsagt både beina og lungene i frå, at no tar vi ut det siste, men eg visste at det ville gå.

Med dårleg retningssans, blei eg kjempeletta då eg såg globusen i det fjerne. Men også dette var ein luretopp, eller lureglobus. Det var mot Honningsvåg… Eller eg trur det, gadd ikkje sjekke.

Og nokre timar etterpå, kryssa eg vegen, og no følte eg meg endeleg trygg. No skulle eg berre følge vegen heilt til Nordkapp. Valde å gå på snøen med ski, for då slapp eg å bære skia, og jammen var det ikkje klabbing heller. I dag, ja idag går alt på skinner! Og jammen var eg ikkje åleine lenger. Titalls bussa for til og frå Nordkapp mens eg gjekk der, og mange artige bila som sikkert hadde både madrass og dass bak i.

So etterkvart som det spissa seg til i den sterke vinden, blei det brutale landskapet meir og meir dekka av hav.

Gjekk jo først ganske mange høgdemeter, for å komme opp på fjella. Men so var det gradvis nedover langs vegen. So var det oppatt like mange høgdemeter.

Og veiret blei surare og surare, med sludd i kasta.

Men no var det ikkje langt igjen!

Det var heilt rart. Eg hadde ingen tanka, var heilt tilstede i bobla. Og alt gjekk so fort, so sjølv 12 timar føltes kjappare enn å stå å vente ti minutt på ein buss. Eg var so oppslukt i det eg opplevde. Inntrykka raste inn i haue, kvart eit øyeblikk blei sugd inn, og dei forsvinne nok ikkje før eg sitte på gamleheimen og ser inn i veggen! Eg planla ingenting. Var heilt tilstede. Stor befrielse, som eg ikkje kjenne på i kvardagen der hjernen alltid er i planleggingsmodus for neste gjeremål.

So då eg kom meg over den siste høgda, og såg bussane som stod der laina opp ved eit senter, var eg der, 100%.

Og jammen var det mange folk! Mange snudde seg og lo og spurte om eg hadde gått heilt frå Honningsvåg på ski! Dei spurte på engelsk med tysk aksant. Då var det litt artig å kunne sei at ikkje for å skryte, men eg kjem frå botn av Norge! Eg kjende det var litt vanskelig å ikkje virke kry der eg kom kjempesliten og glad. Då blei dei so overraska, at å bli tatt bilde av ved globusen blei ikkje noke flaut å spørre om. Heller ikkje at eg sklei og fallt i vinden, so tok likeso godt biletet sånn, for eit bilete seie meir enn 1000 ord. Utmatta. Ferdig. Målet var nådd.

Nei, ikkje heilt enda, kan ikkje sovne her! Eg skulle jo ha bestilt taxi! Det hadde eg utsatt litt.

Eg spurde fleire sure sjåføra, og sjølv om dei inni bussen smilte og spurte meg i eit køyr om eg faktisk hadde gått hit, for det såg vel sånn ut, so var ikkje sjåførane like begeistra og slapp meg ikkje inn. Dei fleste campervan folka skulle overnatte eller vere her oppe i fleire timar, men so såg eg eit yngre par som hoppa inn i bubilen sin, og eg sprang etter.

Då fekk dei auge på meg gjennom ruta, og han i passasjersida gjekk ut og lo og sa på tysk englesken sin, at ja! Hopp inn, vi stikke!

Det var eit veldig kjekt ungt par der praten gjekk i eitt, og dei fortalde blant anna om mange uhell dei hadde hatt på turen sin frå Tyskland, so det hjalp ikkje akkurat på den uvante følelsen av å sitte på i eit motorisert køyretøy!

So då blei det ein skummel tur nedover mot Honningsvåg der eg følte vi kom til å skli ut av vegen for kvar sving vi tok. Skulle tru eg satt på med Solan Gundersen på veg ned frå Flåklypa!

Men det gjekk bra, god sjåfør! Og dei køyrde meg heilt til airbnb’en, gratis! Og eg som vurderte å bestille drosje for 2500kr…

Og der inne delte eg kjøkken med eit nyforelska tysk par eg delte fleire måltid med dei neste to dagane. Tredjehjulet på vogna, men det er greit! Dei køyrde meg til tunnellen for å hente pulken (vi køyrde nesten heilt opp til nordkapp først, fordi verken eg eller dei hadde mykje til retningssans, der vi pratte i eitt sett på kvelden, blant anna om meininga med dusken på luene her oppe i nord).

Tok buss til Alta to daga etter. Fly til oslo, med ein heisen pris på overlasta på pulken, som den stressa vakta hadde problem med å løfte. So fly til førde. Blei henta av mamma og pappa med norgesflagg og klem, og køyrd heim til huset mitt og eg kunne lande pladask i mi eiga seng og sove dei neste dagane, før alle kom heim til påskeferie.

Då var det slutt!

Nei, eg trur vi må ha eit lite innlegg om ei veke eller to, der eg vil takke for følget, skrive nokre refleksjona og følelsa eg sitte igjen med etter turen. Reaksjona og korleis det var å komme heim, men også vekene etter i forhold til både det fysiske og psykiske. For det e fort å undervurdere.

Og litt kort til slutt om ka eg anbefala andre, og ikkje anbefala i forhold til utstyr og sånn. Kan vere fint for dei som ynskje å gjere noko liknande ein gong i framtida. Dei skal få gjere sine tabba dei og, men det skada ikkje med nokre få tips. Og bittelitt om mat på slutten so klart.

Men vil kjapt skrive også her, at den største følelsen eg satt igjen med der eg låg i senga i Honningsvåg, varm, mett og utmatta.

Ja det var rein GLEDE OG TAKKNEMLIGHET!

Sov so godt at eg gjekk grytidleg forbi huset til han rause 86-åringen, sikkert før han hadde stått opp. Litt dårleg samvet for å bryte opp uten eit so lite som farvel. Men sånn er det, hadde vel brukt nokre år om eg hadde blitt lenger med kvar ein person eg satte pris på. Ser jo litt no at eg faktisk kan rekke å vere heime til påske, som hadde vore veldig fint. Men eg har mange daga igjen enda, og med ein gong ein begynne å nemne ordet rekke Nordkapp, ja då er magien vekke, so viktig å fortsatt ta dag for dag og leve eventyret i nuet.

Ganske so lite innholdsrik dag igrunn, so då trenge eg ikkje skrive stort om den. Men kan jo nemne at eg no befinne meg på Finnmarksvidda, og dagens mål var neste fjellstove, Suossjavri. Scooterspor heile vegen, so lett tur, var berre å gå. Og ja, skal innrømme at magien faktisk var litt vekke, at eg beygnte å rekne på det, om eg kunne rekke å komme heim til påske… Hah! Jaja, tenke det skal bli mykje forskjellig å bryne seg på før eg står der ved igloen, med ein turist som fotograf, so blir nok dradd innatt i bobla igjen.

Yr meldte mykje vind dei neste to kveldane. Derfor fohandsbooka eg både med han 86-åringen, og på Suossjavri. Men det blei jo heilt stille, skyfri himmel og nyedeleg telteveir med nordlys på kvelden. Og telt i nordlys på Finnarksvidda er jo ein ting å ha på lista si. So litt irritert over det, gjekk eg for enda ei fjellstoveovernatting. So er det jo noke med det å oppleve litt kultur også. Fint det og. For Suossjavri blei også eit veldig fint opphold då eg kom der so tidleg som klokka fire.

Der var det to vennepar på min alder som også nettopp hadde komt. Kjekt det. Men eg var heilt kokt då eg ankom hytta. Hadde ikkje smurt meg, so sikkert solbrent i kinna med eit sprengt ansiktsuttrykk. Blei masse sprørsmål både frå vertane og dei, mens eg kjende at eg egentlig helst ville ha litt ro til å komme meg før det sosiale slo til. Og like kjapt kom husmora inn med ei kokande gryte, og dei serverte ein kjend samisk tradisjonsrett, Bidos.

I det vi fekk servert gryta, som var omlag samme temperatur som det kokande ansiktet mitt, begynte venneparet å gi kvarandre gåva rundt bordet. Snakk om å vere femte hjul på kjerra! Eller bilen… Nei! Meir ubekvem der eg satt har eg vel nesten aldri følt meg, og eg skulle liksom nyte samisk tradisjonsmat. Er det noke eg lika mindre enn ein tom tallerken, so er det å ete den tom mens ein fortstatt er stressa!

I det eg skulle forsyne meg, og kona stod der so fint å var spent på om maten smakte, røyste eg meg brått og, ja, hah. Ikkje lenge etterpå, sov eg på rommet mitt i eit anna bygg, til det var begynt å mørkne. La merke til at det var to andre soverom i det bygget, so med kanskje litt utviklande sosial angst her ute, for om det kom til å bli ein lang kveld med det venneparet der, gjekk eg til bygget der maten blei servert. Men som ein ny person og kjempesvolten, for som dåke sikkert skjønte, fekk eg utsatt middagen eit par timar, kom eg innatt i stova. Der var ikkje lenger venneparet, for dei skulle berre ete middag, ikkje overnatte, og husmore gjekk for å varme oppatt gryta til meg. For ein lettelse å kjende på då. Hah! Eg skulda på at eg er sliten. Er jo egentlig glad i folk! Med stearinlys i vindauga og nordlys ute, sat ho seg med meg og vi pratte lenge, mens eg åt so ho måtte fylle på serveringsgryta både ein og to gongar.

So bidos-måltidet kunne ikkje blitt noke betre enn det blei. Av og til lønna det seg å røyse seg brått, og berre seie rett ut ka ein føle og ynskje, so ordna det seg!

Bidos var forøvrig ei gryte av langtidskokt reinsdyrkjøtt med poteter, grønsaker og kjøtkraft. Navnet Biđos ein av nordsamisk språk. Heilt ufatteleg god smak. Sikker grunna krafta er av kokt bein.

Eg såg såvidt prisen på tavla, og vi konkluderte begge med at fordi ho hadde fyllt oppatt gryta fleire gongar, hadde dei ikkje akkurat gått i pluss på dinna apetetitten min. Heldigvis for dei, skulle eg overnatte og, ikkje kun ha middag.

Praten gjekk i forskjellige greier, men spesielt interessant var at ho kom der i frå, og både mora og bestemora hadde drevet denne fjellstova, sikkert fleire ledd bakover og, om eg hugsa det rett. Ho kunne fortsatt hugse då ho var lita, at dei hadde litt kyr for mjelking og sau, som var eindel av maten til dei som kom. Og dei som var innom, var som oftast sama som dreiv med reinsdyr og måtte ha ei natt eller fem ly før dei reiste vidare.

Og lillebroren henna dreiv fjellstova som var lenger nord, som heite Mollisjok fjellstue, så det var reine familiebedrifta i fjellstovene her oppe!

Ho derimot, klarte å holde meg igjen på morningen før eg gjekk, so full i kaffi, bar det nordover på den isbelagte elva som kom frå den store innsjøen Lesjavri lenger nord.

Det var også ein nokså fin og behageleg rute nordover. Og fordi yr meldte mindre vind denne kvelden, og det hadde vore roleg kveldane før, så sikta eg meg inn på teltovernatting litt forbi den store innsjøen.

Det kom ein scooter nedover elva som skulle til å passere meg. Eg helste og han stoppa, so eg spurde like so godt med ein gong om han tilfeldigvis var broren til ho som dreiv Suossjavri , og joda, det var det. Då blei eg bedd inn på fjellstua som var nokre timar der i frå. Han lovde meg bål til lunsjen.

So nokre timar seinare, ankom eg Mollisjok fjellstue, og lunsjen blei god av både det eine og det andre.

Og nederst på biletet, kan ein også sjå desse blodballane eg fekk i Kautokeino, Gumppus. So det blei ikkje veldig lange praten eg hadde med han broren, eller kanskje ein times tid, før eg køyrde på vidare, for kroppen hadde fått bra påfyll. Var like før eg skreiv under på ein sommarjobb-kontrakt som gjekk ut på å vere skogsarbeidar her oppe for å sanke inn ved til både hytte og badstue. So lurt å gå vidare før eg blei verandes! Det er fort å romantisere både det eine og det andre her ein går!

Men før vi går over innsjøen Jesavri, vil eg fortelle bittelitt historie om fjellstovene. For denne, Mollisjok fjellstova, om eg forstår ditta rett då… er faktisk historisk, med at ho er ein av dei tre statlige fjellstovene som er siste rest av eit 900 år gammalt statlig fjellstovesystem.

Det har seg slik (ifølge google)

«en av de norske kongesagaene, Morkinnskinna, etablerte kong Øystein fjellstuene og fjellstueoppsitteren som et statlig ansvar i år 1115.

Kong Øystein var norsk konge i 20 år og regjerte sammen med sin bror Sigurd.

I slaget på Stiklestad i år 1030, tok høvdingen Tore Hund livet av kong Olav Haraldsson. Da Olav ble hellig, startet det pilgrimsvandring til Nidarosdomen. I Norge var det ikke losji i fjellet den gang, slik som i Alpene, og enkelte pilgrimer frøs i hjel på sin ferd over Dovrefjell.

Det tok Kong Øystein konsekvensen av, og etablerte fjellstuer på Dovre. Fjellstuene ble et nødvendig skjul for vær og vind, og hindret folk fra å fryse i hjelp på sin ferd til Nidaros.

Frem til år 1400 ble det etablert fjellstuer over store deler av landet.

Nord i landet var sikkerhet for reindrifta et mål med fjellstuene. Fjellstuene hadde alle en «folkestue». Det var reindriftas stue. Der kunne reingjeterne komme i seg i le, tørke sennegras og tilberede mat.

Etter hvert som snøscooteren ble tatt i bruk utover på 1970 og 80-tallet avtok reindriftas behov for losj og det blei etterkvart «allemannseie».

So med det kan vi komme oss tilbake på sporet, og vandre vidare. Eindel snøscootera passerte meg, men faktisk var det slik at han som drive på Mollisjok, helst ønskte skifolk, ikkje scooterfolk. Han miena at skifolk legge seg tidlegare og er lettare å ha med å gjere, enn scooterfolka som kanskje har litt meir overskot og andre planer for kvelden der, enn å ta det med ro og ganske tidleg slokne på puta. Og han hadde visst nok av skifolk gjennom vinteren. Om dei er kjekkare enn scooterfolk kan ein heller bedømme sjølv.

Han fekk frista meg til å overnatte der grunna den sterke vinden som plutseleg dukka opp på meldingane (som forandra seg kvar 6. time). Vind vind vind! Søren eg er so lei av det ordet. Må alltid ta hensyn til den hersens vinden som ikkje har noke særleg til motstand her ute på den flate vidda. Då eg skulle til å gå ut på isen, med den tilsynskua på stolpen, blei vinden sterkare og sterkare. Og etterkvart som dei 10 kilometerane blei unnagjort og eg kom meg over på den andre sida, såg det jammen dårleg ut med le. Han meinte jo at eg ville finne det her!

Det begynte å mørkne, og eg som har litt trauma likte ikkje situasjonen. Dinna leen fann eg ikkje, og det var begynt bli over leggetid. Gjekk forbi ein stor stein som såg litt lovandes ut, og bak den var det faktisk litt «le».

Eg brukte vel tjue til tretti minutt for å grave til ein god plass til teltet bak steinen, men hadde ikkje heilt trua. Då eg prøvde å sette det opp, skjønte eg at det var tapsprosjekt. Med elendig feste i grunnen, gruna berget steinen stod på, og snøen ikkje var god å pakke hard nok rundt pluggane, måtte eg innsjå at slaget var tapt. Pakka i hop og gjekk vidare.

Fann ikkje le, so det blei å sette det opp i sterk vind ute på vidda. Steike det altso! Den natta eg skal sove i telt, ja då skal det sjølvsagt vere vind! Kjende eg var litt fortvila der eg balte med teltet. Men mestringsfølelsen av å sette det opp skikkeleg, gjere ting solid og rett. Ja, den er god å kjenne på når ein har kome seg inn i soveposen. Favorittpemikanen, lam frå Holmedal, kom på kok, blanda med elgesteiken og diverse grønsake, smør og potetmos.

Det er av og til i slike situasjona, at eg lure på om eg har fått smaken på noke litt meir ekstremt. At det å bruke sopass mykje krefte på å tilfredsstille noke so elementert som ly, varme og mat, at det faktisk gir ein so utrulig stor både meiningsfølelse og tilfredshet, som eg ikkje klare å komme fram til i samfunnet vi leve i idag. Ein skulle jo tru at å sleppe å tenke på desse elementære behova, førte til eit lykkelegare og betre liv. Nei! Det der er ikkje til å bli klok på!

Men skal innrømme at det ikkje blei so god søvn. So dagen etter blei ein litt trøtt dag. Kom meg etter nokre timar til neste fjellstove, Joatkajavri, som også var kjempefin. Der var det ganske mange folk, og dei var i full gong med buffetfrukosten. Eg derimot var litt usikker på ka eg skulle gjere, grunna dei dårlege meldingane yr viste.

Eg pratte med husmora der som eigentleg var meir opptatt av å få egga perfekt kokte, enn å snakke om veivalg vidare over vidda. So då prøvde eg heller å prate med nokre guidar som var der for ei mindre gruppe. Dei hadde aldri gått lenger nord, so dei visste ikkje, men anbefalte ikkje å gå desse kommande dagane.

Fekk så nummeret til ein kar i kommunen som hadde god peiling. Dessverre var det ikkje meir scooterspor vidare, gjennom Stabbursdalen. So å vabbe i djup laussnø ville bli heise tungt. Men viss eg klarte å holde høgda, opp på fjelltoppane, så skulle eg kunne gå oppå snøen, for der hadde vinden gjort den hard. Uansvarleg var det ikkje å gå vidare meinte han, men heise utrivelig.

Eg valde då å gå vidare.

Etter nokre timar, kryssa eg ned mot ei DNT hytte, Bojobæskihytta, og klokka var då blitt tre. Der blei det eit godt måltid, og grunna klabbinga og den kjempetunge snøen å gå i, tenkte eg å slå meg til ro der. Fekk så melding frå pappa, at anten måtte eg komme meg til ei gamme i enden av Stabbursdalen i mårå kveld, og bli der ein dag, eller so måtte eg bli på denne DNT hytta i tre dagar. For vinden gjorde det uaktuelt å ferdast ute på dag to. Vanskelig å henge med her!

Trøtt og sleten, so gjekk for det siste. Sjekka boka, og ja, det er jo folk på denne hytta ein gong pr 14- dag. Sjansane er kjempesmå for at eg må dele denne lissje bua her med nokon andre, og eg kan sikkert legge meg so tidleg som klokka åtte! Høyre på lydbok og roleg musikk og la inntrykka synke inn… Det hadde vore utrulig deilig.

Men midt i pemikanmåltidet, banka det på døra, og fem stk frå Alta univiersitet, fulle av energi og jubel for å komme seg inn i hytta, skulle vere der til dagen etter. Då ombestemte eg meg på brøkdelen av eit sekund, og fekk pakka ned alt og tatt oppvasken mens vi pratte høglydt ilag og lo av forskjellige ting eg egentlig ikkje hadde heilt overskot til å le av. Hadde heldigvis fått tørka fellene mine, so dei klabba ikkje då eg begynte å gå vidare.

Det virka som kjempe kjekke folk altso, dei som skulle vere der. Men eg kjende meg so trøtt. Skal innrømme at det gjekk utover eventyrlysta også. Eg skulle nok ha tatt meg nokre dagar pause, for å få tilbake energien og iveren etter å vere på eventyr, for no sat eg meir pris på ro og fred, enn spenninga som alltid kom.

Men fekk faktisk godfølelsen der eg gjekk på kvelden, og då eg kom i enden av det store vatnet før dalen starta, gjekk det tre skispor til høgre for elva og inn i skogen. So etter nokre strabasiøse tak i djup snø med elendige spor, satt eg opp teltet nede i le, bak denne store skavlen eg holdt på å falle ned, ute i mørket.

Såg på kartet at vestsida av elva hadde vore mykje betre å gå, grunna fjellformasjonane. Får prøve å krysse elva i mårå, tenkte eg før eg sovna med skia som selskap, for å minke sjansane for klabb. (Hindre ising på fellene).

Morningen etter gjekk eg so tidleg som halv seks ned til elva for å krysse. Men nei, det var ikkje sterk nok is. Prøvde litt lenger nede og oppe, men eg turde ikkje krysse når store dela av elva var fri for is… So då blei det austsida!
(Sett tilbake, skulle eg heller berre gått heilt tilbake og kryssa isen på vatnet for å komme over til vestsida…)

Kom meg opp i høgda etter å ha vabba lenge i den djupe snøen. Skispora frå dagen før gjekk rett aust, mot Lakselv, so med mindre eg hadde lyst innom der og gå mykje på veg, så var det ikkje vits å følge dei lenger.

Heldigvis klabba det ikkje, og oppe i høgda på toppen av fjella, var det sopass avblese at snøen bar meg. Men vinden var der enda, veldig tilstede i dei harde kasta, so pulken blei flippa kanskje tjue gongar. Drit lei av det, prøvde eg å ha all vekta på høgresida av pulken, men det hjalp ingenting.

Skar som dette møtte eg også på, der eg måtte gå store omvega i djup snø for å komme vidare.

Stabbursdalen er faktisk ein nasjonalpark i seg sjølv. Den har veldig interessant kvartærgeologi som vise innlandsisens bevegelsa og arbeid i siste istid. Derfor mange spesielle formasjona. So etter åtte tima med kriging mot vind oppe i høgda, valde eg å ta ned igjen under skoggrensa for å sikte meg inn på gamma som var målet.

Skal innrømme at kreftene var sopass oppbrukt at denne dagen var det meir frustrasjon og utmattelse eg kjende på, enn godfølelse og optimisme. For kvart vindkast som flippa pulken, dårleg veivalg, pisking i ansiktet, blindeføre og trynings på knallhard skare, so eg kjende smerte frå halebeinet langt opp i ganen, ja då var det sinnet som bygde seg opp, ikkje galgenhumoren.

Men å renne nedover dette usikre juvet eg fann, som eg håpte på ville føre meg til gamma, blei hakket meir spennande enn ønska. Det hadde sikkert vore veldig artig, hadde eg hatt meir krefte, men no handla det meir om å halde ut.

Og mange dristige valg blei tatt for å komme seg ned i terrenget. Snøen verka solid i skavlane og dei bratte henga, so dumdristig var det ikkje.

Lenger nede blei det mindre og mindre snø, og elva var begynt å opne seg, fri for is. So etterkvart blei det slalom på snøbruene og dei karakteristiske berga.

Sola kom også, og vinden var ikkje like sterk her nede, so det var nesten so godhumøret kom tilbake og!

Veldig spesiell opplevelse, å ta seg gjennom terrenget her nede. Eg kjende alltid på ei spenning for ka som venta rundt neste sving, og eg brukte fraktisk to timar på å komme meg vidare gjennom desse juva, Aldojohka til Njahkajohka.

Fossefall var noke av det som var verst å møte på. Det var fleire av dei, og spesielt ein, der eg følte litt på roen og gleden i forkant, men den forsvann fort då eg såg at det var fem meter ned til neste nivå.

Pulken er alltid førstemann i sånne parti. Går det bra å sende den ned, ja då rende eg utfor eg og. Sånt er artig på topptur, med ein god kameratgjeng på skikkeleg utstyr. Her var det ikkje artig.

Men det er fort å gløyme at det alltid kan bli verre når ein drive på sånn. For då det omsider hadde begynt å flata ut, vart det enda mindre snø. Det var ikkje lenger is på elva som hadde blitt breiare.

Til slutt måtte eg bite i det sure eplet, og rett og slett gå over fjellhøgda Suolovarri, som var bart, rett ned på lyngen. So var eg endå ikkje komen i kjellaren, vil eg påstå at eg kunne kjenne lukta av ho då, for det blei eit par tunge timar drakamp med pulken til steinar og vegetasjon som friksjon.

So då tenkte eg at no begynne virkelig eventyret å miste sin sjarm. Det her er reint slit! Nei, no vil eg faktisk berre komme meg fram til Nordkapp, for å kunne vakne opp i mi eiga seng, etter ti døgn med søvn.

Over på andre sida var det litt meir snø, og eg kunne sjå på kartet at det kun var 8km igjen til gamma i det fjerne. Men for å komme dit, måtte eg krysse den store elva, Rautusjoki, eller Stabburselva på norsk. Den var jo open lenger nede, so spenninga var stor, om eg måtte flyte over med pulken som båt, eller om det var trygg is der.

Og som vist på biletet nedanfor, var det heldivis is. Men voldsomme berg på andre sida, som ville vore veldig vanskeleg å klatre i, gjorde til at eg måtte gå langt lenger sørover.

Luretopp er eit vanleg fenomen på topptur. Luretopp er for snilt til denne dagen. Den var full av svik! Svik frå naturen! Eg blei ikkje å le av at den lurte meg gong på gong.

Og etterkvart som berga blei lågare, blei det mindre is også. Motet mitt starta å gå frå meg, og eg lurte på om eg måtte slå telt der på den sida, og heller krysse lenger oppe dagen etter. Men det skulle jo bli storm då, so eg måtte komme meg til gamma!

Eg tok faktisk ikkje bilete der eg kom meg ned for å krysse elva. Kanskje for å ikkje ha minne til kor uklokt det var, men eg kom meg faktisk over, og opp på andre sida, sjølv om det var heise bratt og eg var usikker på om eg fekk kroppen til å bestemme seg for å ta dei siste stega.

So då eg kom meg opp på høgda på vestsida av elva, og såg gamma eg skulle få overnatte i. Datt eg faktisk i hop og grein av lettelse. Sjølv om eg var letta for å vere komen fram, var eg so utmatta at gleden først kom dagen etter då eg tok ein kviledag i blesten.

Og sjå på det her. Det er ufattelig kult. Norge på Langs har so utrulig mykje forskjellig å by på. Ja, eg kjenne i allefall at eg leve, både i ein berg og dalbane i følelsa og i det eg får oppleve.

Fekk fyr i ovnen og ting på tørk.

Og måltidet blei ein draum, som fortsette i det eg la meg på liggeunderlaget på eine benken som var i grei høgde, opp frå det kalde gulvet som heilt sikkert ikkje hadde varmekaplar.

Å ligge der inne i den kjempespesielle gamma mens vinden ula ute, kjendes heilt utrulig. Det var ikkje eit einaste vindkast inne i gamma, som var isolert med torva på veggane og taket med desse stokkane som underlag. Heilt nydelig, sjølv om eg kjende meg sårbar der ute heilt åleine.

For ensomhet har eg ikkje kjendt noke særleg på, men då eg var so sleten som det der, og det ikkje var dekning der oppe, kjende eg meg faktisk litt åleine under kviledagen.

Eg merka det til og med i måten eg skrive på, at eg ikkje er like munter, vil berre få skrevet ka eg følte, uten å gidde å skrive noke ironisk attmed.

So hah, eg kan like so godt berre fortsette i det leiet, for veden som eg kappa av den store haugen på utsida, og kløyvde med øksa var ikkje mykje tørr!

So det blei mykje flisespikking, for å få til noke fyr. Og brennverdien var ikkje veldig å skryte av.

Det var litt trist å forlate Bastinggammen, gamma som er goahti på samisk, men veiret var nokså gunstig å til å gå vidare.

Og siste dagen av dette innlegget, oppsummera eg berre med å skrive at det var god medvind! Fortsatt sliten og litt støl i kroppen, men det bar seg framover. Etterkvart blei det scooterspor også, og Skaidi dukka opp i det fjerne, etter ein åtte-ti timers marsj.

Og i det fjerne kunne eg skimte havet for første gong, kanskje på heile Norge på langs? Bortsett frå Lindesnes då…

Nede igjen i sivilisasjonen var det berre å skaffe seg nøkkel til rommet på motellet, og kjøpe seg noke kvit fisk og smør på butikken, for pemikan kunne vente til siste innspurt av det her som eg etterkvart skjøna er eit spinnvilt opplegg…

Då er det kun tre til åtte dagar igjen til Nordkapp, alt ettersom hehe. Det blir i allefall kun eit innlegg til, så får håpe enden er god. Kanskje eg burde ta nokre dagar kvile her på Skaidi før eg tar siste etappe, for det er meldt so heise mykje vind dei kommande dagane, og ikkje minst klabbeføre. Men å dette sammen her inne på dette rommet no nokre dagar, gjere kanskje til at adrenalinet som kroppen min er full av no, roa ned, og det bryte ut både sjukdom og utmattelse om ein lar kroppen få gå inn i dvalemoduset for tidleg.

Siste innspurt blir nok spesiell uansett, men den blir nok endå sterkare om ein føle seg sliten og svak. Emosjonelle kjensle kan vel forsterke enden på det heile, og sette ekstra spor i minna i åra framover, so eg landa nok på å gå vidare, so får det heller briste eller bære.

God natt. Og fortsatt takk for følget! No er vi snart ved enden!