Hei! Då er eventyret igong igjen! Tidleg start på morningen med bilen full av pulk, køyrde vi oppover til Skorovass. Eller, pappa køyrde omtrent heile vegen, so det var mjuk start for min del.
Forutan om matpausen, då eg stod ute i 28 minusgrader og fyrte opp primusen for å varme opp maten eg hadde med. Pappa var meir rutinert med skjeve, so han satt i bilen. Vi køyre nesten på ein elg, elles gjekk turen knirkefritt.
skorovasshytta ankom vi seint. Ganske kald var ho og, men det blei arbeidsfordeling at pappa fyrte og eg stekte rådyrs burger, so både kropp og mage blei varme og god før senga venta.
vil innrømme at eg har vore litt nervøs eller spent på å starte på att no som det er so kaldt. Men har som sagt invistert i ei pelslue av sau, so å starte ute i kulda med pulk, var ikkje so gale som frykta.
Eg må sei eg er nokså fornøgd med lua, men følte først den kunne vore større. Eg har jo tjukt hår, for ikkje å snakke om tjukt haue, men han sa at Lars monsen hadde sagt det samme (ikkje tjukt haue), men at den hadde visst utvida seg fint. Det gjorde ho med meg og. Pappa kjøpte likeins, men han som er pensjonist, lar luene ligge på haue, so om han har XL eller XS, har ingen funksjonell betydning. Trur ikkje eg.
Vi var heldige i starten med fine løyper å gå i, og det tok ikkje lang tid før ein blei forelska i naturen vi gjekk i. Til og med trea blir ein glade i. Det her for eksempel.
Tenk å ha noke sånt inn i stova? Som eit juletre! Ulempen er vel at for å bevare iskrystallane på greinene, må ein ha 20 minusgrader i stova… Nei, noke må naturen ha for seg sjølv!
Målet vårt var å komme oss til Røyrvik dei to første dagane, for så å starte turen over Børgefjell. Vi kan kalle det transportetappe, for det blei mykje gåing på både veg, brøytekant,
Reinsdyrtråkk og klar is. Ingen av delene var mykje til friluft eller behagelig, forutan om reinsdyrtråkket som e jo litt spesielt, men det fann ikkje vi ut før etterpå, og hadde trudd det var HV som hadde hatt ein øvelse eller noke sånt. Eg som er redd for at eg skal på HV øvelse no i mars, som krasja jo veldig med dette prosjektet, hadde ingen god magefølelse der vi gjekk.
Men å gå ti tima kvar dag i kulde fekk oss inn i rutinane, som primusfyring for å smelte snø og mage mat, og teltoppsetting.
Tenke pappa blei litt lei etterkvart av kommentarane mine på korleis ein kan gjere ting betre ute, og koffor i all verden han valde å ligge med alle kleda, til og med skallbekledning i soveposen den første natta? For ikkje å snakke om kor fokusert eg er på å få i nok mat, spesielt feit kost, og vatn når ein drive på sånn som det her om dagane. Men eg syns han tok igjen, ved at han snakka hål i haue mitt med veir og vind og høgde på vatn i forhold til trygg is og seks forskjellige veivalg om isen ikkje var trygg! Heldigvis har han ein mobil som vi ikkje klarte å lade med powerbank, so den yr appen fekk eg ikkje lenger referat frå. Og godt var det, for veiret har forandra seg kvar dag dei siste tre vekene, og det har eg fått høyrt nok av!
Stemninga var god altso. Og spesielt god då vi kom oss inn i soveposane på kvelden med mat på primusen i teltet, pemikan med potetmos og smør.
Eg trur i allefall han syns det var godt, eg elska jo det. Men han e jo snill å ete det eg servera. Men eg gav ein liten pemikan han kunne ete ein gong, uavhengig av middagane, men den er fortsatt i sekken hans, uberørt.
Og den lunsjen då eg hadde gleda meg i fire tima etter å ha pakka ned telt i mørket i tjue minus på morningen og gått oppover med tung pulk timane fram til lunsj uten frukost! So kjem sola og vi finne ein nydelig plass på ei høgde, der eg fyre opp primusen og laga den gode pemikangryta! Men mens eg prøva å nyte det gode måltidet og vi kunne godt ha ete det i lag, nei då står han med frysande fingra og ete isfrosne skjeve frå nistepakka han hadde med heimafrå! Eg blir stressa når folk står og ete! Jaja, mat e vel som alt anna, ein har forskjellige interessa. Og godt er det.
Røyrvik, eller kan vel nesten heller sei Limingen gjestegård, var kjempefint. Røryvik var ikkje mykje anna enn ein jokerbutikk og eit kraftverk, men gjestegård, der vi overnatta derimot. Å du og du. So godt å komme inn i varmen.
Og der hang det store elgegevir, ein bardisk som var utstyrt med vedaskier i bjørk, utstoppa gaupe og kjempekjekk betjening.
To små artige unga holdt oss med selskap gjennom middagen på kvelden, der han minste på litt over eit år, sjarmerte oss i senk, og ho nokre år eldre, hadde mange innvendinga på måten vi gjekk på tur på. Deriblant at å smelte snø med primus til drikke, ikkje var å anbefale grunna makken ein får i magen… Ho spurte også ka eg lika best av mat og cola. Då svarte pappa meg i førevegen: mat.
Etter ei god natt søvn, eller ja, blei litt vaking grunna snorking (derfor vi har to telt), so passa det bra med ein god og lang frukost. Men hey! Der skulle han til å gå ut døra! Det var nemlig ein frå Italia som og hadde pulk, so eg var nysgjerrig på kor han skulle overnatte neste natt! Vi var forøvrig dei einaste gjestane, for det er ut av sesong.
eg ropte på han i det han skulle gå ut i kulden, med lua godt nedtrykt på panna. Eg kvapp nesten idet han snudde seg til meg, for søren, han var ein skikkelig råtass! Kraftig bygd, sikkert både råsterk og god å gå, og so hadde han ein slik italiensk mustasj. Men so gliste han, og sa på veldig gebrokkent engelsk:
Hello i go to Nordkapp!
Wow! Sa eg begeistra. Men so føyde eg til, me too! I also go to nordkapp!
But where will you sleep tonight? Spurte eg, men det virka ikkje som han forstod noke av det eg sa. For han berre fortsette: it is 1700km from here!
Yes i know! Sa eg ikkje like begeistra.
i use pulk and ski! Sa han so.
Yes! I can see that. Me too.
I sleep in cabin and tent to Nordkapp.
Yes! Me too! Sa eg lettare irritert. But where do you sleep tonight? Spurte eg igjen.
Where are you from, spurte han då.
What? Oh. Norway of course.
Okey, bye! Sa han då og gjekk ut i kulda…
Der stod eg litt molefonken og lurte på om han anten hadde lært seg den regla der utenat og kunne ikkje det kløyva ord engelsk, eller om han berre var ein sjølvopptatt arrogant italienar.
Hah vi får sjå kven som enda opp på nordkapp til slutt tenkte eg. For eg var ikkje mykje imponert over skivalget. Han hadde nemlig breie randoneski med stive sko! Trur ikkje Amundsen hadde valgt det foran sine ski, sjølv om det var hundre år sida.
Jaja. Ønskte han det beste.
Etter ein god frukost var det ut i sol og ut på tur. Eller vi tok ein rask visitt på butikken. Pappa skulle ha mat over børgefjell for nistepakka var tom. Men då blei eg glad, for då vart det ikkje brød, men heller smør, ost, rosiner og kjøttdeig. Han har begynt å forstå ka som gir den gode lange energien her ute og bygge kroppen. Vi kjøpte ein god del sjokolade og chips og altso.
No høyres det ut som at pappa aldri har vore ute før, som blir jo heilt feil, for han har sjølvsagt langt lenger erfaring enn meg på både fjell og natur og det meste anna i livet. Og sterkare og seigare enn dei fleste idrettsutøvera, uten å ha satt ein einaste fot på verken tredemølle eller treningsstudio! Heller grunna eit liv med kroppslig tungt arbeid og mange skitura. Men det kan no av og til funke å prøve noke nytt og, som å bytte ut skjeva med noke litt meir næringsrikt. Jaja mi meining om det.
vi fekk råd om å gå eit scooterspor som var fint, istedenfor å gå gå langs veg til neste overnatting. Den var fin. Men steike det. Vi brukte vel sju timar, istedenfor tre tima på veg.
Og opp og ned. Søren det va kanskje den tyngste dagen denne veka. Desse scooterspora gjekk jo hit og dit. Tenke dei hadde hatt det gøy. Men søren so lite energiøkononiske valg!
men eg er glad vi brukte so lang tid at vi gjekk utover kvelden for det var nesten fullmåne, og jammen var det nordlys som dansa både i grønt og raudt.
og airbnb’en vi overnatta på, var eit nyedlig hus med både vedovn, kjøkken og ei bokhylle med nostalgiske eventyrbøke.
Etappen dagen etter var rolig. Først Lang frukost laga av tørre vafla som blei utørre. So Fire timar over is. Litt kjedeleg. Skal visst vere sunt. Men so fulgte spora til italienaren. Pappa meinte at han kom eg aldri til å sjå igjen. «Han går nok over børgefjell på kun ei dag!» Og joda, han såg verkeleg rå ut…
då vi kom til enden av isen på Namsvatnet, var det blitt mørkt, med fullmåne på stjernebelagt himmel. So fint å gå frå dag til mørket til måne. Spesiell stemning.
Vi kom oss bort til hytta, og jammen var det ikkje eit telt der! Eg gjekk rett bort og sa, hello! Are you okey? Då titta han ut av teltet, og tenkte sikkert at jammen er det den nysgjerrige normannen igjen!
han meinte at pulken var altfor tung. Han hadde gått i timesvis både denne dagen og dagen før og hadde begynt å slite med eine kneet. Meir fekk eg ikkje ut av han.
vi campa likesogodt litt lenger opp i skogen, var ikkje nødvendig å gå lenger opp i terrenget, for det var mykje vind. Vi hadde gått i vind heile dagen, so det var godt å komme i le. Måtte faktisk bruke grangreiner for å feste telta skikkelig, for det var so mykje laus snø. God følelse å lage hus til seg sjølv kvar kveld. Givande!
So var morningen der, etter å ha hatt mareritt den natta om at italienaren kom inn i teltet mitt og la seg oppå meg til eg blei kvalt. Hah. Nok om det.
Børgefjell venta! No var endeleg dagen komt! Lars Monsen har snakka mykje varmt om børgefjell. Klart at det er nok hakket finare på sommaren med alle fiskevatna, men jammen var det flott på vinterstid og.
Flotte fjell, men likevel veldig fint terreng å gå i. To daga brukte vi på å gå over og ned i den andre dalen, Sysendalen. Men det var to innholdsrike daga.
såg forresten ikkje meir til italienaren. Pappa hadde visst rett…
Mange inntrykk. På sommaren brukte jo Monsen tre veker på å vere der oppe. Føltes litt skamlaust å berre bruke to. Men får heller vende tilbake på sommaren ein gong.
såg masse revespor, mest sannsynlig fjellrev? Rype og store elgspor. Reinsdyrpor og. So det dei seie om at det er langt mindre vilt her no enn før, må då vere rein propaganda. Neida det er sikkert sant det. Og synd er det. Eg la no frå meg ein stk pemmican til fjellreven i håp om at det redda bestanden nokre år til.
det var fin stigning opp til store tjukkelvatnet. Men vinden tok seg opp. Då klokka passerte fem og det var blitt mørkt, var det kanskje 15 minusgrader og mellom 15 og 20 ms vind, so eg skal innrømme at eg var litt i stress modus etterkvart. Vinden strålte gjennom kleda, og eg lempa meir frå pulken til sekken, so den skulle bli enda tyngre for å holde heten. Pappa drog pulk, for å spare skuldrane. Men sjølv om eg strevde på, fekk eg ikkje varmen. Altfor tynn er eg. Altfor lite fett på kroppen. Pappa fraus ikkje og holdt hodet kaldt. Han naut det.
vi kom fram til ei hytte, febrilsk sjekka eg dørene. Låst. Vi gjekk vidare. Vi måtte det for å finne ein plass i le. Børgefjell har ikkje mykje le. Det er veldig eksponert. Store flater. Stor dal. Det gjekk både ein og to timar. Søren, kroppen og psyken begynne å reagere som når eg isbada! Men so plutselig gløymde eg kulden. For lenger framme, såg eg svakt noke spøkelsesaktig gå mot meg. Eg såg berre konjunkturane. Sjølv om det var fullmåne, var alt so uklart grunna vinden. Eg blei faktisk redd. Det var skikkelig nifst! Alt stoppa liksom opp.
so såg eg ka det var, for no var det berre 30 meter frå oss. Eit reinsdyr som desperat leita etter mat. Heilt ekstremt å tenke på korleis desse dyra overleve her oppe. Det sprang litt vekk igjen då det såg oss, men sprang like fort tilbake for å grave opp noke reinlav. Lett å føle synd i dei.
Vi gjekk vidare full av inntrykk. So fann vi til slutt eit lite flatt parti vi fekk satt opp telt og nyte ein herleg kveld i soveposane trygt mot vinden. Godt varmt måltid og. Det er so store kontrasta her ute. Den kvelden kjendte eg på at det var ingenting som kunne gjort meg lykkeligare, enn å få opp teltet og komme oss i posen. Det var akkurat det vi fekk.
neste dag gjekk som ein leik gjennom Børgefjell og ned i dalen gjennom bjørkeskogen. Der nede overnatta vi på ein fjellgard og pappa tok buss heim morningen etter. Eg fortsette nordover. Men det fortsette i neste innlegg om ei veke eller meir.
So eg får avslutte med at eg er veldig takknemlig over å kunne opplevelse noke slikt med pappa. Og det føles rart ut å skrive om det her på nettet, kunne godt vore privat. Men har man starta på ei reiseskildring på nett, får ein vel stå i det til turen er slutt.
På gjensyn!
