Måned: februar 2026

Ja då vil eg starte med å seie tusen takk til det ekteparet, og bussjåførane, og sportsfolka på sportsbutikken på Mo. Alt gjekk på skinner.

For då eg ankom kvelden heilt utsliten til det eldre ekteparet, tok dei meg inn i den varme og fine stova. Dei såg på OL, eller VM, eg veit faktisk ikkje ka som går føre seg no, og eg kjente at eg ikkje kunne brydd meg mindre. Eg var utsliten. No var det å planlegge korleis eg skulle få ordna bindingane.

Men først masse hyggelig prat i ørska og kvelds. Før eg fekk reise til Mo i Rana, polarsirkelbyen. Byen ligge rett sør for polarsirkelen, so snart har eg kryssa den!

Han hadde sine kontakter. So etter ei god natt søvn ute i teltet, sjølv om dei insisterte på at eg måtte ligge på loftet deira, ja då køyrde han meg eit godt stykke til ein buss, der bussjåføren køyrde meg gratis heilt ned til Mo i Rana, og heilt inn til sportsbutikken. Der var det fire kjappe, men avslappande ranværinga som var klare til å fikse bindinga mi, som når ein formel 1 bil køyre inn på depot for å bytte dekk!

Han som verka barskast av dei meinte det var urutinert å ikkje ha med ekstra binding på eit slikt prosjekt! Og enda lenger i ansiktet blei han då eg nemnde at skia og bindingane kjøpte eg for konfirmasjonspengane mine på ungdomsskulen! Men ho eine lo og sa at «no må du huske! han e no ikke like gammel som dæ!

Storhandel blei det! Lengre teltplugga, enklare hodelykt, super praktiske fotposa, dyr Stanley thermos, drit dyre sokka til å ha innanfor tjukkesokkane, nye filter til kuldemaska og fellelim. Og etter ein times prat over ein pappkopp med utrulig sterk peppermintete, gjekk eg strålande fornøgd mot ein matbutikk eg hadde sett meg ut i forkant.

Det var nemlig ein gourmet butikk som hadde noke som ein utruleg nok ikkje finne i vanlege butikka, nemlig spekk. Her frå Angus storfe. Klart at det beste spekket er frå sau eller vilt som har vore ute. Men det får duge. Og litt frotsing i frukt og grønt, no som eg hadde tilgong på det. Det e vel godt for noke sjølv om energi mengda igrunn er minus trass vekta og plassen det tar.

Datt over for å kjøpe masse torskerogn på ein ferskvare butikk for sjømat og, for fy søren, stekt rogn i masse spekk. Utrulig godt, det.

So var det å ta buss tilbake att til ekteparet, og då fekk eg igjen gratis billett, for han som køyrde, jobba i den lokale radioen, radio rana! Han ville ha meg på direkten, fredagen, for han likte prosjektet mitt.

So over igjen til den andre bussen som køyrde meg heilt inn til huset til det eldre ekteparet. Han hadde vore politimann i 35 år her, veldig snill i følge andre, og fortsatt veldig snill, no som bussjåfør. Og jammen fekk eg lokalt reinsdyrkjøtt og spekk med på turen vidare av den eldre karen! Dei her opp i nord veit ka som trengs!

Bolnastua var berre ein 7km gåtur langs veg, og der blei eg heilt til fredagen, for eg kjende dei neste to dagane at luftvegane trengde å bli friske. Var litt vondt å puste inn, so då er det lurt å lytte til kroppen.

Fotbad, få ting til tørk, skadeforebyggende øvelsa på matta og masse god mat og eindel telefonsamtala var virkelig medisin

Etter to fine dagar i den nye, flytta eg ned til den gamle, ca 20 meter. For idag er det fredag. Og då kan eg risikere at det kjeme småbarnsfamilia på besøk. Hyggelig det altso, men lite slår å ha ei hytte for seg sjølv. Blir god på flytting etterkvart.

Hadde også ein liten røyskatt rundt hytta. Fekk litt mat den og.

Også eindel bra lesestoff der. Fekk i allefall ikkje tid til å kjede meg

Spesielt interessant ei bok om eit par som tilbringte to år ilag med inuitta på 90 talet. Kulturforskjell frå levesettet i norge! Spesielt når det kjem til storfamilien. Men alt har vel sine fordela og ulemper.

Må sei eg blei litt nervøs då det nerma seg det radio intervjuet. So det hjalp at det kom ein sprek kar i førtiåra, eller femti, inn døra med ein stor hund, då det nerma seg kvelden. Eg blei litt stressa, hadde jo ting overalt! Til og med Disney puzzlespel av Frost. Han lo då eg sa eg hadde flytta frå nyehytta til den gamle tilfelle det skulle komme masse folk i den nye. Han kunne då opplyse meg om at heile gamlehytta igrunn var fullbooka denne kvelden grunna eit arrangement. Men det hadde blitt avlyst, so det blei kun han og den snille hunden. Puh!

Praten gjekk i eitt og jammen blei det grandis, trass eg trudde eg hadde ete nok for kvelden. Plutselig ringde telefonen og eg var på intervju.

Då kom spørsmåla etter kvarandre. Eg må no sei eg hadde forventa litt meir interessante spørsmål, eigentleg. veiret, og om eg hadde truffe noken folk på vegen, sett noken dyr og korleis eg skal komme meg heim att frå nordkapp. Nei det hadde no ikkje eg tenkt på, sa eg. Ogso har eg no hatt samme veir som resten av norge, flott men kaldt. Ja, sett noke elg og rype. Truffe folk? Klart eg har truffe folk, det e jo ikkje Nordpolen eg går. Treffe no folk stadig vekk, både på hyttene og i bygdene eg er innom.

Men so kom spørsmålet om mat, og eg tenkte at det her kunne no bli artig, so eg starta med å nemne at eg får tilsendt 10kg pakka med mat eg har laga. Blanding av hjortekjøtt og storfespekk! Ja då var han visst fornøgd med det, og spurte so om drikke. Drikke?! Eg hadde no mykje meir å seie om maten! Nei drikke? Det e no vatn det, då. Må smelte snø. Hæ? Smelta du snø? Spurde han veldig overraska. Ja klart eg smelta snø, alt er jo fryst her ute! Ka med monster, drikk du det? Monster? Spurte eg. Energidrikk. Sånn dere Redbull. Redubull?! Nei det hadde no fryst! Og det hadde tatt all plassen i pulken, for ikkje å snakke om vekta! Og energidrikk er no berre noke nedbrytande dyrt juggel! (Ikkje at e sa det, men skulle gjort det) Nei vatn, det helde det.

So lurte han til slutt på kortid eg er på nordkapp. Nei det har eg ikkje snøring på.

Han var veldig fornøgd med intervjuet, ditta hadde visst gått veldig bra.

Hmm. Ingen refleksjonsspørsmål i det heile. Ka med koffor i all verda velge å frivillig bruke fire måneda på å gå norge på langs?

Greit, det e vel litt sånn det er med radio. Kort og konsist. Folk skal ha svaret med ein gong, lettfatta, so dei kan kjapt hoppe over til neste tema. Han andre som blei intervjua, spurte om eg hadde lagt ut turen på Tik Tok. Laga ein seks sekunders film om at eg går norge på langs. Då lo eg litt oppgitt. Nei, tenkte eg, då har ein misforstått konseptet totalt…

Jaja det er greit. Neste innlegg skal bestå av ka veir, dyr folk og drikke eg har hatt denne gongen. Og alt det skal eg fortelle med kun åtte ord! Elles hoppa vel dei fleste av, til fordel for neste ting å konsumere.

Hehe tvila på eg klara det.

Neste delmål blir Sulitjelma, og starta med å gå over Saltfjellet. Tippa eg er der om åtte ni daga. Der tar eg buss til Fauske for å hente ny 10kg pakke med pemikan, som passa bra, for eg har mat til ca sju dagar til.

Fint opphold på Steikvasselva. Som hotell var senga oppreidd og dusjen klar. Men langt betre enn hotell fordi det var kjøkken og vedovn der. Kjekke folk, veldig rimeleg oppht og mykje lesestoff gjorde til at eg kunne fint vore der mange daga til. Men eg kjende meg klar til å gå vidare. Har igrunn ikkje vore veldig tungt å vandra over is og veg. No var eg gira på å komme meg opp i fjella igjen. Endelig!

Men Stanley thermosen eg kjøpte på bruktbutikk for ei stund tilbake, fraus berre gjennom natta i telt, so faktisk bytta eg den ut med ein dei hadde. God deal frå mi side, og raust frå deira. Bruktbutikk e ikkje alltid like bra.

Kom meg litt seint avsted, for her var det wifi! Då var det å planlegge dei neste dagsetappane, neste 10kg pakkesending og ei lita bestilling på fjellsport av fuel til primusen og to utrulig dyre Stanley thermosa som eg kan hente i Sulis når eg er komen so langt.

Etter litt administrasjon, god samtale med eigaren og ein tilfeldig spasserar i samedrakt som eg påstår er første følelse av å vere komen litt nordover, kunne eg begynne oppstigninga mot Spjeltfjelldalen.

Heilt fantastisk å komme seg opp og vandre i fin natur. Det var minst motstand å gå i eit opptrakka skispor, so eg fulgte dei. Men det var nok frå ein rypejegar. So mens eg ville rett fram, gjekk han hit og dit og opp og ned! Kryssa sikkert elva seks gongar før eg heller gjekk mi eiga løype i laussnø.

Skulle bli enda fleire elendige veivalg idag, litt ufokusert, spesielt på slutten då det var ein time igjen til DNT hytta ved Gressvatnet. For på kartet var det kortare å gå over sundet enn rundt på is. Snarvei lønna seg sjelden! For eg blei gåande i djup snø i skrått terreng med tjukk bjørkeskog i sikkert ein time ekstra… Samen meinte eg måtte klare det på fire timar. Eg brukte nok heller sju. Trur forresten det er samenes nasjonaldag idag. So gratulerer so mykje!

Rakk å bli bra sliten og trøtt før eg såg hytta. Eg hadde gleda meg til ein roleg kveld, for eg hadde ikkje sove godt på tre netter. Då blei eg jammen skuffa då eg såg at det var fullt lys i hytta. Og for å gni det inn, høyrde eg at røykvarslaren gjekk, og gutta midt i tjue åra som banna oppgitt på nordadialekt…

Røyken osa ut av døra og eg vurderte sterkt å gå litt vidare å sette opp teltet. Noke fest orka eg ikkje no. Men eg valde å ta ein sjanse på at eg kvikna til litt med innhalering av røyken som osa ut frå døra, og at det blei ein bra kveld. Det blei det!

Det var to bondesøne som skulle tilbringe helga der på hytta for å jakte ryper! Og dei var midt i oppvarminga av hytta for dei var nett komne.

Det her var arbeidskarar, det merka eg lang veg. Dei hadde sydd eigne vottar i seleskinn og pelsluer av fjellrev! Og mens eg stod å pratte, rullerte dei på å fyre i alt som gjekk å fyre i, hang ting til tørk, la dynene foran omnen for det var tjue minus inne på soveromma, og jammen meg bårte hull i isen for å hente 40 liter med vatn! Og det gjekk forresten ikkje, so dei hogg heller laus med øksa og kom inn med fulle vanndunkar. So tok det vel fort eit par timar før eg fatta tiltak sjølv og fekk hengt vottane mine opp til tørk.

Og mens eg fortsette å prate utover med dei, og satte besjedent pemikangryta mi til oppvarming i den lissje stormkjøken panna mi, starta eit forrykandes show frå deira part!

Stekte grønsake, saftige elg og hjortefiletar, bernaisesaus av krafta og jammen meg pommes frites i vedovnen!

Det var nett som å sjå Arne Brimi på gutta på tur, men i haretempo! Ganske rått å sjå på. Og han her stekte ikkje filetane tørre! Det var sprøtt på utsida og raudt inni. Mørt og saftig. Etter mi meining, langt betre enn tørrstekt. So når eg i tillegg fekk ha det oppi pemikangryta mi, so det blei feitt i tillegg! Ja, då var det top notch.

Dei var forresten veldig begeistra over pemikanen min. Syns det var kjempe godt og praktisk. Kjende eg hadde behov for å nemne det etter alt det dei laga. Ogso måtte eg vise kniven min som er laga av hjortegevir. Ikkje av meg, men av ei tøff jente ned i sør. Den blei godkjent.

Etter eit nydelig og langt måltid og jakt, mat og bondeprat foran omnen, blei det endeleg ei natt med ni timar god søvn.

Fekk forøvrig tilbud om å bli ein dag til og vere med på jakt. Men eg tenkte dei kunne nyte brødre helga sjølv, og eg var spent på ka som venta i neste etappe til Umbukta. So mens eg gjekk der over Gressvatnet i soloppgang, dagdrøymde eg om at eg blei med dei på jakt. Effektivt å ha litt livlig fantasi! Då får ein vere fleire plassar på same tid.

Synes igrunn ikkje mykje om rypejakt sjølv, for heime vil eg at rypene vi har skal få leve. Vi har litt få. Men her oppe telle eg tretti til førti kvar ein dag, so sann går det sikkert fint.

I enden av Gresvatnet, over på svensk side, var det ei høgde eg skulle over. Slike parti i naturen har sikkert eit uttrykk eller namn, men ein skjøna vel biletet.

Faktisk var det scooter spor der, men ja, dei gjekk jo omtrent opp loddrett!

Trenge ikkje gå meir inn på det, enn at det tok fort ein time eller to, uhorvelig med krefte og eindel frustrasjon å komme seg over til det andre vatnet. Har ein liten sekk i pulken som eg fyllte med dei tyngste tinga. På den måten blei eg tyngre og pulken lettare i dei brutale oppoverbakkane. Fungerte bra.

Men humøret var på topp då eg ankom toppen, og feirte med ein god frukost av pemikan mens eg skuva utover landskapet eg skulle gå i. Godfølelse.

Valde å ta ein snarveg. Umbukta var stengt. For tidleg på sesongen. Derfor gjekk eg heller lenger inn i Sverige på is, over eit skar eller dal (må lære meg slike begrep) og so ned att til neste DNT hytte, Kvitsteindalstunet. Dalen veit eg ikkje kva heitte, for eg har ikkje detaljert kart over sverige, so gjekk litt i blinde.

Det gjekk igrunn bra, og eg traff på ein rein.. reinbonde? Søren ka kalla man det då? Reinholdara? Same? Køyre scooter etter reinsdyra sine, med reinsdyrskinn som underlag og sikkert heimesydd pelslue. Eg skraut over både antrekk og scootertrekk. Han takka og skraut over hanskane mine. Takk for det, smilte eg, og lo då eg såg han hadde heilt likeins.

Han hadde aldri sett nokon gå her over før på ski, og han hadde drevet med rein lenge! Han anbefalte meg å telte før eg kom meg opp i høgda for det var so mykje vind der oppe.

Slike har eg respekt for, so teltet blei huset inatt, istedenfor å gå til langt på natt for å rekke DNT hytta i motvind.

Blir ikkje siste gong eg nemne det. Å sette opp telt, komme seg i soveposen og ha pemikangryta på kok, e so utrulig god slutt på dagen. Kroppen og haue e so fornøgde begge to etter å ha gått ein heil dag! So då er noke so enkelt som å ligge i teltet… nei. Nei ditta må eg tenke på. Skal ha ei god forklaring seinare!

Og denne kvelden var heller ikkje so kald, berre 20minus, heh, so då fekk eg lese ut boka eg hadde med heimafrå, av ein forfattar i Førde. Kjærleikens pris. Interessant utvandrar historie om ei jente og ein gut frå Førde som reiste til Amerika i mellomkrigsstida. Berre å kontakte Vidar Fossen, so får du sikkert eit eksemplar du og. Tok 40min å lese.

eventuelt ligge ho her i denne hytta, der eg tok ein kjapp pause som blei to timar med vedfyring, tørking og matlaging. Kvitsteindlastunet.

So skjedde det altso. Tre steg frå hytta, knakk stålet i eine bindinga… Aj.

Gå tilbake, haike frå Sverige til Mo i rana for å fikse det? Nei det e litt kjedeleg.

eg valde å gå mot neste DNT hytte, virvasshytta. Satse på at det er hardt nok underlag. Då kjem eg meg vidare nord. Frå den hytta var det då å gå vidare til Bolna. So ta buss til Mo i Rana.

gjekk forsåvidt greit første dagen. Fulgte scooterspor, for dei var harde nok å gå på. Å gå utenom, var blytungt då ein berre trakka gjennom skaren.

Men det frustrerende var at scooterspora gjekk hit og dit, og ofte snudde. So eg gjekk sikkert dubbelt so langt gjennom den sokalla Kvepsendalen, og anstrengte meg kanskje i meste laget.

Valde å overnatte i kvepsekoia, og valde også å fyre opp. Det var nok mykje snø ned i pipa for dei første tjue minutta var det badstue der inne med tanke på sikta. Og det begynte å drype frå taket so utstyret mitt og eg blei våte. Men so blei det varmt og tørt. Og koselig. Mi første koieovernatting! Hadde sikkert vore langt mindre styr å sove i telt, men var litt artig.

Den siste dagen i dette innlegget, var brutal. Scooterspora blei det etterkvart slutt på, i allefall i den retninga eg ville gå so det blei tungt kvart eit steg.

Valde etterkvart å følge ei elv, for der hadde eg litt fastere underlag, Borågelva, til eg kom meg ned til Virvassdalen der det var scooterspor til E6. Droppa altso Virvasshytta.

Gjekk 3-4 mil den dagen i gjennomslag føre, og elva var jo ikkje akkurat rett linje nedover. Jogga store dela av nedoverbakkane i virvassdalen for å rekke ned, so eg anstrengte meg nok altfor hardt. Må jo ikkje gløyme at eg drege på pulk! Og det var kaldt for luftveiane!

Og siste del var det veg i nedoverbakke, so eg sat meg på pulken og rennde. Søren det gjekk altfor fort og det var vanskelig å svinge! Suste nedover, forbi ein raud telefonkiosk med ein nisse i, og endte ut i grøfta. Litt for spennande affære, so det var betre å gå eller jogge.

Men enden blei god, langt ut på kveld, for heilt nede ved vegen, var det eit hus med eit eldre ektepar i. Dei såg meg idet eg gjekk inn på tunet, men ka som skjedde då, blir i neste innlegg!

Ja då fortsette vi der vi slapp, i skogsløypene ned frå Børgefjell, mot Furuheim gard.

Ein eller to skiløpara hadde rent ned her før mellom bjørkene, men det var elgen som hadde gått her mest, og utifrå deira behov for å kvitte seg med so mykje kompost, må det vere rikeleg med mat for dei.

Faktisk eit problem her nede, at det er for mykje elg, ifølge bonden. Tar beitet til husdyra. Ja eg fekk prata ein god del bondeprat med han som drive denne overnattingsplassen.

Alltid kjekt samtaleemne som er lett å romantisere. Ogso e dei fleste bønder genuint interesserte for det dei drive med. Dei her for eksempel, drive med vestlandsk fjorfe, melkeproduksjon på eldre kurase. Finne måta på å få det til å gå rundt, sjølv om ein ikkje følge den tradisjonelle metoden i å ta opp millionvis med lån og so stort. Fint at det er eindel som går den andre vegen og. Men igjen, lett å romantisere!

Slakta eigne dyr på garden gjorde dei og, 14 forskjellige potetsortar og søte gulrøte og løka. Då var eg selvfølgelig frimodig nok til å spørje om å få kjøpe litt for vegen vidare nord, e jo ikkje kvar dag ein har tilgang på rein bondekost rett frå bonden. Det blei godt motatt og eg fekk satt igong nistelaging som e lett å varme opp på primusen.

Pappa reiste heim med ein livlig skulebuss til Hattfjelldal før han reiste sørover. Kjem til å savne han dei første dagane, men det går seg nok til. Eg blei ei natt til på garden, i det koselige kårhuset for å hente meg inn att litt. Kroppen syns nok det var ein god ide.

Blei lesande om ein Tsjekkoslovakar ved namn Manek, om eg hugsa rett, som tok over 2500 bilete av kvardagslige ting her i mellomkrigsstida.

Far hans var ei tid i fremmedlegionen og tok deretter over familiebedrifta. Gjekk dårleg, og elendige tider etter første verdskrig. Han tok sitt eige liv, og det same gjorde truleg mora til dei tre ungane som var i tenåra.

Manek var uheldig å mista eine armen i ei arbeidsulykke i ung alder. Likevel karra han seg fram her i livet. Gjekk her i Susendalen og tok bilete, mykje grunna sin lidenskap for norsk natur, som dei store viltvoksande granskogane her oppe. Faktisk er ikkje bygda her eldre enn frå 1830. Folka som kom då og busette seg og dreiv skog og fangst budde under granene i enkle telt, til alle årstider.

Jammen var dei robuste før, og greidde seg med lite. Mens eg skulle hutre over kulden dei komande dagane trass langt betre utstyr.

FOR TILBAKE TIL GÅTUREN MIN, so starta eg i 29 minus då eg gjekk frå kårhuset og tok fatt på vegen nedover mot Hattfjelldal. Følte meg som ein pingvin der eg gjekk stiv bortover med alle kleda påkledd, bortsett frå dunjakka. Stoppa for kvart 20 minutt for å gjere armfloka sjølv om eg brukte tantestrikka og tåva ullvotta med skinn utanpå. Kuldemaske brukte eg og, men den blei kjapt nedryst og førte til lange istappa i skjegg og lue.

Skal innrømme at mitt mentale testosteron auka nokre hakk, då eg merka eg hadde is i skjegget. Men det sank fort igjen for det blei berre irritasjon. Spesielt når eg fleire gonga var uheldig å røske borti det då eg skulle drikke, so skjeggstubbane blei revne av frå ansiktet.

Hadde eg ikkje skeiv skjeggvekst før, har eg det i allefall no! Sikkert derfor dei ikkje var mykje imponerte då eg spurte desse firbeinte ka dei synes om saueull-pelslua eg går med. Tenkte dei var rette sorten å spørre. Men ja, lite nevneverdig respons.

starta dårleg med vegetappen ved å gå over hengebrua til Europa vegen. Den var grusa. Gjekk derfor ein halvtime på brøytekant til eg blei so lei at eg gjekk over den store Susna elva igjen på is, for det var ein hare som pilte over, so isen var nok trygg. Gjekk forresten scooterspor over og. Eg er vel ikkje like lett som ein hare, men noke midt imellom.

So då var det over den og gjennom ein useriøst lang og tett skog før eg kom meg til den isbelagte vegen gamlevegen igjen.

Og etter tre kalde mil nedover den flotte skogsfyllte dalen av grantre, flotte gardstun og saue, ankom eg endeleg Hattfjelldal som er oppkalla etter eit fjell her som ser ut som ein hatt.

Det var blitt mørkt og enda kaldare, so det var herleg å parkere pulken utanfor ein lokal coop butikk mens ei dame såg rart på meg idet ho heiv varene i bilen og køyrde kjapt derifrå. Eg tok ei ekstra runde i butikken for å forlenge det varme oppholdet eg fekk då eg skulle hente ut ein tilsendt 10kg pakke med pemikan. Ho lurte vel på om eg hadde dårleg råd, ho i kassa, då eg kun dukka opp med ei appelsin etter ein halvtimes studering av varer… Men eg ville ikkje gjere pulken enda tyngre.

Det var altso derfor eg gjekk innom Hattfjelldal, for å hente matrasjonen frå posten. Elles ville eg gått Nordlands ruta over fjella, men eg kjem meg nok kjapt innatt på den ruta, etter Røssvatnet.

Etter å ha ete opp den utrulig gode appensina, var det ut att i kulda. Då såg eg eit hotell og det var igrunn tid for å ta kvelden. Men nei, to timar etter hadde eg gått ganske langt opp i høgget og slått opp telt mitt i langrennsløypa og fått opp eit bål med pemikan på kok. Fullmånen kom og!

Nydelig stemning. På den måten kan eg leike at eg tena penga her eg går! Hotell kosta jo litt, og den frukosten gjere til at pulken forblir like tung…

ogso er det spennande å gå litt utanfor komfortsona. Finne eg ein god teltplass? Helde eg varmen? Får eg sove? So når alt det går bra, so er det ein veldig god følelse å ligge der i soveposen og føle seg fortjent til litt behagelig lydbok lytting.

Etter ei kald natt og kald oppakking av telt, blei det fine løyper å gå i. Eg har litt lite brensel til primusen min, so eg fekk samla i hop noke bjørkenever og grankvistar til eit dugande bål. Jammen er det givande å fyre når ein verkeleg har bruk for det. Eg må jo smelte snø ein gong pr dag grunna at det er jo ikkje ei einaste grov som ikkje er bunnfrose her i kulda! Drikke rundt 4 liter, for her ute blir ein fort dehydrerte!

Pisseflaska mi fekk eit kort kapittel. Nyttig å ha so ein sleppe å gå ut på natta for å tisse, når ein søve i telt. Men den fraus i teltet med urin i, første gong eg brukte den, og idet eg skulle tine det opp så eg slapp å bære på unødig last, blei det hull i flaska. Den enda på neste hyttevafallsortering. Takk for den.

Oppe med bålet hadde eg utsikt ned mot Røsvatnet. Den store innsjøen pappa har snakka om dei siste tre vekene, om det ville komme til å bli sterk nok is til eg skulle gå der… Veldig viktig faktisk for å sleppe å gå fire mil på brøytekant. Og jess… Heilt sør i starten var det scooter spor både austover og vestover, so den fire mil lange innsjøen kunne eg kanskje krysse på is!

Men jammen tar det tid å gå på is og. Vil tørre å påstå at distansen ein ser ut på forhånd å gå, tar fem gongar lenger tid enn det ser ut som. So ser det ut som eit par timar, ja då tar det fort ein dag!

Litt monotont blir det og, so eg tenkte å ha på noke podkast, noke eg sjelden bruka her ute. Men det blei ingen suksess for det var jo ingen dekning so langt ute på vatnet! Og jammen etterkvart eg kom lenger nord på isen begynte det å buldre for kvar ein halvtime eg gjekk so eg fekk påfyll av adrenalin så det var lett å halde det vaken. Men isen var trygg altso, for eg gjekk i noke bildekkspor, so med mindre det er nokon som lika å trille på dekk her, var det nok tyngre gods som hadde køyrd der før eg kom med pulk.

Men blei usikker ut på kveldingen for isen var heilt klar, og det var slutt på spora. So eg ringde sæterstad gard, som satt meg over til ein lokal kjentmann. Han anbefalte å gå vegen der ved Sørdalen, for isen hadde ikkje lagt seg for meir enn nokre dagar sida. Då blei det altso veg. Og overnatte på Sæterstad gard som var nokre få kilometer til.

Men eg var søren so sliten so eg tok rett ut i skogen til eg fann ein god teltplass, med furutre og måne.

Det blei ei natt med lite søvn og mykje frysing, og eg begynte å tvile på soveposen eg hadde valgt å hatt med på tur.

Møtte på han lokale kjentmannen køyrandes i bil på morningen og han spurte om eg hadde fått overnatta på sæterstad gård. Det e ein gard på Sørdalen som var med på der ingen skulle tru at nokon… Dei med både geite og fiskeoppdrett på garden. Då eg sa at eg hadde låge ute, orka ikkje å gå heilt til garden, so såg han nokså avskremd ut. Eg tenkte først han syns det var so synd at eg ikkje nytta meg av det flotte tilbudet, so eg beklagde meg og meinte det hadde vore ein stor opplevelse! Eg hadde sett episoden og greier. Eg kunne jo kjøpt geitost og! Det var først etterpå, då eg fekk vite at det var 27 minusgrader der oppe og 32 på garden eg var tidlegare, at eg skjønte han syns det var litt heise å sove ute…

So eg var litt i ørska der eg gjekk vidare på is etter hans anbefaling mot neste overnatting, inne i bukta på Steikvasselv. Men det var veldig flotte omgivelsa å gå i, so det blei ein flott og bedagelig dag, med oksetindane ruvande over meg.

Spesielt denne starten av norlandsruta er nok veldig flott sommarstid, å reise over fjella frå Susendalen til Gresvatnet, og overnatte både på sæterstad gård sivertsgarden.

I skrivande stund er eg komen litt lenger, og knakk eine skibindinga, so eg måtte gå to dagar til beins i djup gjennomslagskare, ned til ein sportsbutikk! Og eg som endeleg hadde komme meg nokre dagar inn i fjellheimen! Men det får bli i neste innlegg.

På gjensyn.

Hei! Då er eventyret igong igjen! Tidleg start på morningen med bilen full av pulk, køyrde vi oppover til Skorovass. Eller, pappa køyrde omtrent heile vegen, so det var mjuk start for min del.

Forutan om matpausen, då eg stod ute i 28 minusgrader og fyrte opp primusen for å varme opp maten eg hadde med. Pappa var meir rutinert med skjeve, so han satt i bilen. Vi køyre nesten på ein elg, elles gjekk turen knirkefritt.

skorovasshytta ankom vi seint. Ganske kald var ho og, men det blei arbeidsfordeling at pappa fyrte og eg stekte rådyrs burger, so både kropp og mage blei varme og god før senga venta.

vil innrømme at eg har vore litt nervøs eller spent på å starte på att no som det er so kaldt. Men har som sagt invistert i ei pelslue av sau, so å starte ute i kulda med pulk, var ikkje so gale som frykta.

Eg må sei eg er nokså fornøgd med lua, men følte først den kunne vore større. Eg har jo tjukt hår, for ikkje å snakke om tjukt haue, men han sa at Lars monsen hadde sagt det samme (ikkje tjukt haue), men at den hadde visst utvida seg fint. Det gjorde ho med meg og. Pappa kjøpte likeins, men han som er pensjonist, lar luene ligge på haue, so om han har XL eller XS, har ingen funksjonell betydning. Trur ikkje eg.

Vi var heldige i starten med fine løyper å gå i, og det tok ikkje lang tid før ein blei forelska i naturen vi gjekk i. Til og med trea blir ein glade i. Det her for eksempel.

Tenk å ha noke sånt inn i stova? Som eit juletre! Ulempen er vel at for å bevare iskrystallane på greinene, må ein ha 20 minusgrader i stova… Nei, noke må naturen ha for seg sjølv!

Målet vårt var å komme oss til Røyrvik dei to første dagane, for så å starte turen over Børgefjell. Vi kan kalle det transportetappe, for det blei mykje gåing på både veg, brøytekant,

Reinsdyrtråkk og klar is. Ingen av delene var mykje til friluft eller behagelig, forutan om reinsdyrtråkket som e jo litt spesielt, men det fann ikkje vi ut før etterpå, og hadde trudd det var HV som hadde hatt ein øvelse eller noke sånt. Eg som er redd for at eg skal på HV øvelse no i mars, som krasja jo veldig med dette prosjektet, hadde ingen god magefølelse der vi gjekk.

Men å gå ti tima kvar dag i kulde fekk oss inn i rutinane, som primusfyring for å smelte snø og mage mat, og teltoppsetting.

Tenke pappa blei litt lei etterkvart av kommentarane mine på korleis ein kan gjere ting betre ute, og koffor i all verden han valde å ligge med alle kleda, til og med skallbekledning i soveposen den første natta? For ikkje å snakke om kor fokusert eg er på å få i nok mat, spesielt feit kost, og vatn når ein drive på sånn som det her om dagane. Men eg syns han tok igjen, ved at han snakka hål i haue mitt med veir og vind og høgde på vatn i forhold til trygg is og seks forskjellige veivalg om isen ikkje var trygg! Heldigvis har han ein mobil som vi ikkje klarte å lade med powerbank, so den yr appen fekk eg ikkje lenger referat frå. Og godt var det, for veiret har forandra seg kvar dag dei siste tre vekene, og det har eg fått høyrt nok av!

Stemninga var god altso. Og spesielt god då vi kom oss inn i soveposane på kvelden med mat på primusen i teltet, pemikan med potetmos og smør.

Eg trur i allefall han syns det var godt, eg elska jo det. Men han e jo snill å ete det eg servera. Men eg gav ein liten pemikan han kunne ete ein gong, uavhengig av middagane, men den er fortsatt i sekken hans, uberørt.

Og den lunsjen då eg hadde gleda meg i fire tima etter å ha pakka ned telt i mørket i tjue minus på morningen og gått oppover med tung pulk timane fram til lunsj uten frukost! So kjem sola og vi finne ein nydelig plass på ei høgde, der eg fyre opp primusen og laga den gode pemikangryta! Men mens eg prøva å nyte det gode måltidet og vi kunne godt ha ete det i lag, nei då står han med frysande fingra og ete isfrosne skjeve frå nistepakka han hadde med heimafrå! Eg blir stressa når folk står og ete! Jaja, mat e vel som alt anna, ein har forskjellige interessa. Og godt er det.

Røyrvik, eller kan vel nesten heller sei Limingen gjestegård, var kjempefint. Røryvik var ikkje mykje anna enn ein jokerbutikk og eit kraftverk, men gjestegård, der vi overnatta derimot. Å du og du. So godt å komme inn i varmen.

Og der hang det store elgegevir, ein bardisk som var utstyrt med vedaskier i bjørk, utstoppa gaupe og kjempekjekk betjening.

To små artige unga holdt oss med selskap gjennom middagen på kvelden, der han minste på litt over eit år, sjarmerte oss i senk, og ho nokre år eldre, hadde mange innvendinga på måten vi gjekk på tur på. Deriblant at å smelte snø med primus til drikke, ikkje var å anbefale grunna makken ein får i magen… Ho spurte også ka eg lika best av mat og cola. Då svarte pappa meg i førevegen: mat.

Etter ei god natt søvn, eller ja, blei litt vaking grunna snorking (derfor vi har to telt), so passa det bra med ein god og lang frukost. Men hey! Der skulle han til å gå ut døra! Det var nemlig ein frå Italia som og hadde pulk, so eg var nysgjerrig på kor han skulle overnatte neste natt! Vi var forøvrig dei einaste gjestane, for det er ut av sesong.

eg ropte på han i det han skulle gå ut i kulden, med lua godt nedtrykt på panna. Eg kvapp nesten idet han snudde seg til meg, for søren, han var ein skikkelig råtass! Kraftig bygd, sikkert både råsterk og god å gå, og so hadde han ein slik italiensk mustasj. Men so gliste han, og sa på veldig gebrokkent engelsk:

Hello i go to Nordkapp!
Wow! Sa eg begeistra. Men so føyde eg til, me too! I also go to nordkapp!
But where will you sleep tonight? Spurte eg, men det virka ikkje som han forstod noke av det eg sa. For han berre fortsette: it is 1700km from here!
Yes i know! Sa eg ikkje like begeistra.
i use pulk and ski! Sa han so.
Yes! I can see that. Me too.
I sleep in cabin and tent to Nordkapp.
Yes! Me too! Sa eg lettare irritert. But where do you sleep tonight? Spurte eg igjen.
Where are you from, spurte han då.
What? Oh. Norway of course.
Okey, bye! Sa han då og gjekk ut i kulda…

Der stod eg litt molefonken og lurte på om han anten hadde lært seg den regla der utenat og kunne ikkje det kløyva ord engelsk, eller om han berre var ein sjølvopptatt arrogant italienar.
Hah vi får sjå kven som enda opp på nordkapp til slutt tenkte eg. For eg var ikkje mykje imponert over skivalget. Han hadde nemlig breie randoneski med stive sko! Trur ikkje Amundsen hadde valgt det foran sine ski, sjølv om det var hundre år sida.

Jaja. Ønskte han det beste.

Etter ein god frukost var det ut i sol og ut på tur. Eller vi tok ein rask visitt på butikken. Pappa skulle ha mat over børgefjell for nistepakka var tom. Men då blei eg glad, for då vart det ikkje brød, men heller smør, ost, rosiner og kjøttdeig. Han har begynt å forstå ka som gir den gode lange energien her ute og bygge kroppen. Vi kjøpte ein god del sjokolade og chips og altso.

No høyres det ut som at pappa aldri har vore ute før, som blir jo heilt feil, for han har sjølvsagt langt lenger erfaring enn meg på både fjell og natur og det meste anna i livet. Og sterkare og seigare enn dei fleste idrettsutøvera, uten å ha satt ein einaste fot på verken tredemølle eller treningsstudio! Heller grunna eit liv med kroppslig tungt arbeid og mange skitura. Men det kan no av og til funke å prøve noke nytt og, som å bytte ut skjeva med noke litt meir næringsrikt. Jaja mi meining om det.

vi fekk råd om å gå eit scooterspor som var fint, istedenfor å gå gå langs veg til neste overnatting. Den var fin. Men steike det. Vi brukte vel sju timar, istedenfor tre tima på veg.

Og opp og ned. Søren det va kanskje den tyngste dagen denne veka. Desse scooterspora gjekk jo hit og dit. Tenke dei hadde hatt det gøy. Men søren so lite energiøkononiske valg!

men eg er glad vi brukte so lang tid at vi gjekk utover kvelden for det var nesten fullmåne, og jammen var det nordlys som dansa både i grønt og raudt.

og airbnb’en vi overnatta på, var eit nyedlig hus med både vedovn, kjøkken og ei bokhylle med nostalgiske eventyrbøke.

Etappen dagen etter var rolig. Først Lang frukost laga av tørre vafla som blei utørre. So Fire timar over is. Litt kjedeleg. Skal visst vere sunt. Men so fulgte spora til italienaren. Pappa meinte at han kom eg aldri til å sjå igjen. «Han går nok over børgefjell på kun ei dag!» Og joda, han såg verkeleg rå ut…

då vi kom til enden av isen på Namsvatnet, var det blitt mørkt, med fullmåne på stjernebelagt himmel. So fint å gå frå dag til mørket til måne. Spesiell stemning.

Vi kom oss bort til hytta, og jammen var det ikkje eit telt der! Eg gjekk rett bort og sa, hello! Are you okey? Då titta han ut av teltet, og tenkte sikkert at jammen er det den nysgjerrige normannen igjen!

han meinte at pulken var altfor tung. Han hadde gått i timesvis både denne dagen og dagen før og hadde begynt å slite med eine kneet. Meir fekk eg ikkje ut av han.

vi campa likesogodt litt lenger opp i skogen, var ikkje nødvendig å gå lenger opp i terrenget, for det var mykje vind. Vi hadde gått i vind heile dagen, so det var godt å komme i le. Måtte faktisk bruke grangreiner for å feste telta skikkelig, for det var so mykje laus snø. God følelse å lage hus til seg sjølv kvar kveld. Givande!

So var morningen der, etter å ha hatt mareritt den natta om at italienaren kom inn i teltet mitt og la seg oppå meg til eg blei kvalt. Hah. Nok om det.

Børgefjell venta! No var endeleg dagen komt! Lars Monsen har snakka mykje varmt om børgefjell. Klart at det er nok hakket finare på sommaren med alle fiskevatna, men jammen var det flott på vinterstid og.

Flotte fjell, men likevel veldig fint terreng å gå i. To daga brukte vi på å gå over og ned i den andre dalen, Sysendalen. Men det var to innholdsrike daga.

såg forresten ikkje meir til italienaren. Pappa hadde visst rett…

Mange inntrykk. På sommaren brukte jo Monsen tre veker på å vere der oppe. Føltes litt skamlaust å berre bruke to. Men får heller vende tilbake på sommaren ein gong.

såg masse revespor, mest sannsynlig fjellrev? Rype og store elgspor. Reinsdyrpor og. So det dei seie om at det er langt mindre vilt her no enn før, må då vere rein propaganda. Neida det er sikkert sant det. Og synd er det. Eg la no frå meg ein stk pemmican til fjellreven i håp om at det redda bestanden nokre år til.

det var fin stigning opp til store tjukkelvatnet. Men vinden tok seg opp. Då klokka passerte fem og det var blitt mørkt, var det kanskje 15 minusgrader og mellom 15 og 20 ms vind, so eg skal innrømme at eg var litt i stress modus etterkvart. Vinden strålte gjennom kleda, og eg lempa meir frå pulken til sekken, so den skulle bli enda tyngre for å holde heten. Pappa drog pulk, for å spare skuldrane. Men sjølv om eg strevde på, fekk eg ikkje varmen. Altfor tynn er eg. Altfor lite fett på kroppen. Pappa fraus ikkje og holdt hodet kaldt. Han naut det.

vi kom fram til ei hytte, febrilsk sjekka eg dørene. Låst. Vi gjekk vidare. Vi måtte det for å finne ein plass i le. Børgefjell har ikkje mykje le. Det er veldig eksponert. Store flater. Stor dal. Det gjekk både ein og to timar. Søren, kroppen og psyken begynne å reagere som når eg isbada! Men so plutselig gløymde eg kulden. For lenger framme, såg eg svakt noke spøkelsesaktig gå mot meg. Eg såg berre konjunkturane. Sjølv om det var fullmåne, var alt so uklart grunna vinden. Eg blei faktisk redd. Det var skikkelig nifst! Alt stoppa liksom opp.

so såg eg ka det var, for no var det berre 30 meter frå oss. Eit reinsdyr som desperat leita etter mat. Heilt ekstremt å tenke på korleis desse dyra overleve her oppe. Det sprang litt vekk igjen då det såg oss, men sprang like fort tilbake for å grave opp noke reinlav. Lett å føle synd i dei.

Vi gjekk vidare full av inntrykk. So fann vi til slutt eit lite flatt parti vi fekk satt opp telt og nyte ein herleg kveld i soveposane trygt mot vinden. Godt varmt måltid og. Det er so store kontrasta her ute. Den kvelden kjendte eg på at det var ingenting som kunne gjort meg lykkeligare, enn å få opp teltet og komme oss i posen. Det var akkurat det vi fekk.

neste dag gjekk som ein leik gjennom Børgefjell og ned i dalen gjennom bjørkeskogen. Der nede overnatta vi på ein fjellgard og pappa tok buss heim morningen etter. Eg fortsette nordover. Men det fortsette i neste innlegg om ei veke eller meir.

So eg får avslutte med at eg er veldig takknemlig over å kunne opplevelse noke slikt med pappa. Og det føles rart ut å skrive om det her på nettet, kunne godt vore privat. Men har man starta på ei reiseskildring på nett, får ein vel stå i det til turen er slutt.

På gjensyn!