Hei, blei litt vel mykje skriving, men følte å ha med litt for å få sammanhengen… Kan sikkert vere greit å lese det i fleire etappa. Eg gjer jo det, so… Kanskje artig lesnad. Det var i allefall spennande å gjennomgå!
Det blir jo nok ein gong at mat får ein stor del av fokuset. No e ditta ei reiseskildring, ikkje matblogg, men når ein er so heldig å få kunne vandre sånn i Guds frie natur, so blir ein svolten! Og då det kun var litt havregryn eg hadde i sekken, som eg fekk frå meterologen som var gjest på DNT-hytta på Holden, so blir den fiskinga ganske so vesentlig for matauken sin del. Men det kan virke som at baconfrukosten han gav meg, blei store dela av det eg måtte tære på dei neste dagane…
Det var nemlig meldt sterk vind frå vest, og det var veldig dårleg retning mtp fjellområda eg skulle gå gjennom i Lierne dei neste dagane. Javel ja… Men eg vil komme meg vidare for å få fiska!
Det blei sein start frå Holden. Eg gjekk liksom rundt eit langt vatn, som heite Langevatnet naturligvis, for eg ville få telta nerme nok Gressåmoen fjellgard.
Traff faktisk på ei elgku med kalv midt inni krattet på veg opp mot fjella. Då var eg kjapp på kameraavtrekkaren og stod og håpte på at elgkua ikkje kom i angrep! Det gjekk fint, og eg fekk bilete. Gode greier.
I følge ein spansk ultraløpar eg kom i prat med på DNT-hytta på Holden, var det ope for kjøp av mat på Gressåmoen fjellgard. Og frå ei tøff og hyggelig sunnmøring, fekk eg høyre at det var eit stort hus der frå 1700-talet eg kunne overnatte i, gratis forsåvidt. So eg satsa på den. Då har eg ein liten backup tilfelle fisket skulle bli skralt.
Første fjellfisket var nydelig. Heilt oppe på fjellet med solnedgangen i bakgrunnen. Ingen vind. Men skal innrømme eg ikkje kjente på noke ro, for eg ville få fisk litt kjapt, og få komt meg vidare, ja, for å rekke fjellgarden om eit par daga. Før uveiret slo til!
Då eg tok av fiskestanga, var jammen toppen knekt. Men det er okey, kan kaste eit stykke likevel. Utrulig at den er knekt no, som eg har gått i ope landskap og skal fiske, men ho har tålt alt tidlegare på turen gjennom kratt og låge døropninga…
Men det blei ingen fisk. Første kast, satte eg fast sluken so eg måtte slite gøtten eller ka det heite. Tråden. Andre kast gjekk greit, men ingen fisk. Tredje kast, fauk sluken nesten på den andre sida av vatnet, for den løsna frå tråden. Då gjekk eg frå seks til fire sluka på tre kast… Eg gjekk vidare.
Ein havna fort i nuet og fokusera kun på fiskinga, i veldig flotte omgivelsa. Skal innrømme det. Men eg kjenne ikkje på noke ro. Det blei havregrynsgraut seint på kveld i eventyrlig atmosfære. Skumle men flotte skyer. So ein fin teltplass. Fint det og.
Dagen etter hadde vinden tatt seg opp litt, og eg var klisj våt på beina. Det har eg forsåvidt vore heile turen, så unødvendig å skrive. Men det gjere til at å stå å fiske, i sterk vind og våte bein, blir ikkje like idyllisk. Blei to tre kast i nokre små vatn eg gjekk forbi. Ingen napp. Mista endå ein sluk. Forstår at ein skal stå lenger, skal ein få fisk, men eg ville vidare. Spesielt var det då eg tenkte eg skulle bruke ein halvtimes tid på eit vatn, men so kom eg over ei myr med masse multer. Då åt eg so masse at eg blei so mett at fisk ikkje frista, so eg gjekk atter vidare. Kanskje eg ikkje er ein fiskar, men ein sankar.
Etappen til Gressåmoen var nokså hard. kasta fire kast i håp for fisk. ingen napp. nei drit, det her gidde eg ikkje vente på. Opp med primus og havregryn.
Langt ut på dag, og beina meinte dei hadde gått nok, kom eg meg endeleg ned i terrenget, der myra tok til igjen. Der gjekk eg faktisk gjennom myra, midt ut på Tjønnmyra. Eg skreik. Kavde meg fram! Frykta å sette meg fast, men overlevde.
Trudde eg var framme, men då skulle eg gå langs ei grov kjempelenge. Og måtte krysse grova tre gonga. Svampane eg gjekk i gjorde til at eg følte eg hadde nådd metningspunktet for kor våt ein kan vere på beina. Eg balanserte over det treet der, og sklei uti. Då blei eg meir våt. Det kan alltid bli verre.
Omsider kom eg ut av skogen og myra, og wow, det var som å komme til Prærien! Mangla berre at Charles og Laura Ingalls stod der smilande og ønskte meg velkommen. For nokre flotte hus.
Tømmervegga her og tømmervegga der!
Og der var jammen meg det siste huset ulåst.
Eg fekk nesten tårer i augene då eg opna opp døra og kom inn i det gamle huset frå 1770! No var eg virkelig sliten svolten og våt! Og her var det til og med peis! Spesielt å overnatte i noke sånt. Då måtte eg få kløyvd veden, få fyr i peisen, alt på tørk, og tømme havregrynet i kok. Det vart ei flott havregrynomstelling!
Det var ingen folk der dei to dagane eg var der. Eg tok ein kviledag dagen etter altso, fordi det hølja ned, i sterk vind som ulte som ulven. Det e jo ikkje heilt feil å ligge i ei gammal seng og lese inntil tømmerveggen, mens uveiret herja der ute, heller. Då får EG roa, hehe.
Eller eigentleg var det folk der første kvelden. Det kom seks stk som reiste tidleg morningen etter. Det var tre unga og tre vaksne, som hadde vore på fisketur her oppe i områda i ei vekes tid med telt. Det syns eg e imponerande og flott.
Det e so kjekt å sjå at ungane virka so fornøgde, og den gode stemninga mellom dei alle, som kanskje er noke av det ein oppnår etter ei veke ute i «det enkle liv». Og at foreldra gidde å bruke ferien på noke sånt, heh.
Og jammen hadde dei fått mykje fisk! So han eine gutten leita opp to real turmat til meg då eg fortalde om mine stusselige havregryn måltid, for dei hadde nesten kun levd på fersk fjellørret og hadde masse mat til overs. Eg var ikkje so høg i hatten der eg stod, mens vi lo av mi dårlige fisking, men tok imot med stor takknemlighet. Dei skulle bli viktigare enn eg hadde trudd.
Eg forsvarte meg litt med at eg hadde leve på pemmican dei første dagane, og at fiskestanga gjekk kruken då pemmicanen tok slutt. Det blei godtatt, for foreldra var veldig aktive jegera og friluftsfolk, so dei hadde sjølv tørka masse kjøt til turane sine, og har skjønt at protein og feitt er viktig for at kroppen skal kunne gå ute over lenger tid.
Ogso skal det seiast at dei fiska heile tida på dagane, mens eg går jo. Vesentlig forskjell. Og dei hadde fiska på vatna med mykje fisk. Det hadde visst ikkje eg gjort.
So var eg åleine igjen. Herlig morning. Sov godt.
Men! Hmm, det der var pussig, tenkte eg. Den store posen min med havregryn hadde hull i seg og det var havregryn over gulvet! Eg har vel fått hull frå ein stein eller noke, når eg har pakka opp posen ute i fjella…
Fekk tatt morningrutinen, som er å strekke litt og ha litt skadeforebyggande øvelsa. Det trur eg er lurt, det kjennes i allefall bra ut. So ligge å lese. Herlig ro. Men etter eit par tima rasla det i posen igjen. Meir havregryn på gulvet! Ogso små steg! MUS! Det er mus her! So det var derfor det var hull i posen! Maten min!
Den musa levde ikkje lenge, for å seie det sånn! Heiv ho i utedassen, men ka gjer eg med havregrynet? Det e jo maten eg skal leve på dei neste dagane!
Eg steikte grynet for å få vekk vekk eventuelle bakteria og hadde det i nye posa. Eg må jo ha det!
So tømte eg posane etterpå i utedassen og kasta posane, for søren altso eg ete ikkje mat som musa har ete av! Kan jo bli skikkelig sjuk! Må få fisk. Elles blir dei to real turmatane fordelte på dei neste tre dagane…
Når klokka nerma seg tolv var eg kjempesvolten. Nei! Eg ete første posen. Får sikkert fisk. Blei ikkje det grann mett av den realposen. Og på kvelden blei det å sitte på huk ute i blåbærlyngen i regn og vind, for å få i meg noke kvelds. Det var stusselig det. Blei igrunn berre meir svolten.
Å legge seg svolten, ekje so kjekt. So vakna eg midt på natta på grunn av skrikande mage. Der låg eg, langt ute i gokk, på ein gammal fjellgard, i eit hus frå 1700-talet. Gjett om eg blei mørkeredd, og kanskje litt motlaus. Regnet hamra på vindauga i sterk vind og eg høyrde døre som knirka og gulv som brest. Eg savna teltet mitt. Eller nei. Eg savna heimen.
Trur ein blir litt emosjonelle av sånt. Svolten fekk meg til å drøyme meg til då eg var liten. Episoda, som då eg var på kjøkenet der mamma kokte syltetøy av nyplukka bær, mens pappa kokte på ein semulegrynsgraut med ihjelkokte rosiner i, eller joikakake som vi hadde so mykje av fordi han hadde kjøpt eit heilt parti på tilbud. Eller bestemor i Holmedal sin tjukke sos på hjortekjøtkakene sine med eplegraut til dessert.
Eller med kamerata og familie i det heile. Sånn kan det snu. Psyken er viktig på sånne eventyr, og ja, å vere skikkelig svolten, mørkeredd, åleine og sliten, gjer noke med den.
Eg tok på Tarzan lydspor med phill Collins på øyra, som hjalp litt. Høyrde ein song til. So sovna eg.
Morningen etter var eg veldig tung i beina. Det skal bli tungt å gå oppover fjellet idag, med lite energi, men eg må få fiska. Eg må komme meg vidare. Eg kan ikkje bli her og bli meir og meir svolten! Det e jo ikkje dekning heller. Og hah, eg trykke i allefall ikkje på den SOS knappen på GPS’en min! Tenk den avisoverskrifta: «Mann hentes ut av villmarken, fordi mus spiste opp havren…»
Eg begynte å kjenne på ein veldig sårbar, men takknemlig følelse. Eg er glad for alt eg har. At vi leve i eit land der vi kan ete oss mette. Vere inne når det er dårlig veir, ikkje trenge å bekymre oss for krig og nød. Ha kjekke folk rundt oss. Kjenne varme.
Det gjorde eg ikkje no. Det var virkelig surt oppe på fjellet. Sterk vind som nesten velta meg fleire gonga, og regn som trengde gjennom kleda.
So jammen tok eg å stoppa etter fire tima gåing i motbakke. Eg hadde kome meg over skoggrensa, men hadde ei kneik igjen. Fann le bak ein stein. Då skulle eg lufte beina og skvise ut veten frå sålane. Men då eg såg oppi sekken, og såg den andre real turmaten, måtte eg berre smake litt.
Eg heiv i meg ei skei med tørt pulver. Fy søren so godt. Der gjekk ei skei til. Og enda ei. Etter eit tørt, men veldig godt måltid i i dårlig samvittighet, la eg posen tilbake i sekken, for den var blitt tom… Paste på å drikke godt etterpå. Søren den mentale styrken trur eg tape seg når ein er sopass sliten. Det der va jo kanskje den dommaste måten å rasjonere den siste real turmaten sin på. Skamfullt, men sånn blei det!
Då eg kom over fjellet, og såg ned på fiskevatnet, hadde eg skikkelig trua på fisk! Men å stoppe opp og starte å fryse med ein gong i vinden som sikkert gjere til at fisken ikkje vil ete nokenting, var ikkje heilt det store. Fekk heller ingen fisk. Og her fiska eg faktisk ein heil time!
Det blei multer. Masse multer. Etterkvart måtte eg tygge multene med tunga, for å spare tenna, for dei skreik av syren multene påførte dei! Blei full i magen, men ikkje mett og det gjorde ikkje so mykje på energien.
Kom meg omsider til eit større fjellvatn, som eg hadde tenkt å satse på. Prøvde å småjogge dit, så eg fekk litt ekstra varme til å skulle stå i ro med klisjvåte klede og sko. Tok nokre kast. Ingen fisk. I det eg skulle bytte sluk, tok eg tak i nedre del av stanga. Knekk!
Konge. Der knakk stanga heilt nede. Ubrukelig. Då kan eg igrunn ikkje bruke ho meir. Eg kjendte at eg ikkje gadd å bli sint, sjølv om eg holdt på å hive ho i vatnet, men stoppa, for det ville vore forsøpling av nasjonalpark som er den største forbrytelsen ein kan gjere på jord. Stramma ho heller so fast i sekken so den skulle få lide fælt dei neste timane. Takk for ingenting.
Kom meg etter sikkert ti tima med trasking i myr og anna tungt terreng, til ei hytte. Almdalshytta. Den var låst. Utedassen var open! Sjekka iherdig for mat. Koffor i allverden skal det vere mat på ein utedass? Likevel blei eg veldig skuffa då det ikkje var mat der, berre ein dass med toalettpapir og eit vedlager bak. Eg valde å fyre eit bål, for å få litt varme. Det hjalp på humøret.
No kjende eg veldig på kor slapp eg var. Det var faktisk tungt å gå rundt i utedassen for å leite etter mat.
Jaja, fekk tørka meg litt på beina. Men etter 5min trasking var dei like våte igjen, av myr og bjørkekratt. Søren altso for ein uframkommelig dal!
Jaja, får traske vidare. Det blir telt ikveld. Eg må rekke å komme meg over fjellet. Kanskje det er noke mat å få nede i Skjelbreid, over Brandsfjellet, seint i mårå kveld.
Jammen møtte eg på ei dame frå Australia som såg rimelig molefonken ut. Med capsen trygt langt ned på panna, og fokuset ned i GPS’en sin, såg ho etter noken måte å komme seg ned Almsdalen. Eg fekk vist ho korleis eg hadde gått, og ho kunne faktisk fortelle meg at ho hadde gått i over tolv tima, frå Skjelbreid den dagen. Æsj det er langt, tenkte eg. MEN! so fortalde ho at det var ein liten matbutikk der!
Å steike det! Eg holdt på å dette i hop då ho sa det! Eg kjende plutselig eit håp! Tenk å i mårå kveld kunne gå inn på den butikken og få kjøpt seg mat! Det er samma ka dei har! Dei kan ha ris for den saks skuld, berre eg får mat!
Eg kjende at energien kom tilbake. Humøret også! Eg gjekk frå å gå i ørska, til å gje på litt, vere på alert, og eg kjendte meg skikkelig GLAD! Og for eit fantastisk landskap!
Fekk satt opp telte ut på kvelden, etter å ha gått gjennom Kjørskardet. Tok av meg dei våte kleda, og kom meg inn i den tørre soveposen. Det var herlig, men det blei ikkje mykje søvn. Fraus veldig. Hadde eg vore god og mett, hadde eg ikkje frøse. Det er eg sikker på. Eg har jo vore so varm at eg har måtta låge kun i bokseren dei andre netten i telt. No fryse eg sjølv om eg har på meg strekkegensaren og stilongs! Kroppen har vel ikkje nok energi til å halde varmen. Eg vetta søren, det kjendes i allefall sånn ut. Eg kjenne at eg er hulen i kjakane og sixpacken vise som aldri før! Hah, det her trur eg er endå mindre sunt enn sånn modellane leve. I allefall ikkje noke ideal for min del!
So begynte eg å tenke på mat igjen. drøyme meg til Holmedal, på kjøkenet til bestefar, der han steike egga på steikepanna på omnen, akkurat passe stekt. Lempa det så over på ei skjeve med nok smør på og eit par sursildbita attåt. Eller hos Marit i sandalen, med ei stor raspekake laga på gamlemåten, godt med flesk i, som renn utover tallerkenen i det ein skjære ho opp…
Dagen etter blei det mykje multer. Fy søren so mykje multer eg åt. Energien var faktisk ikkje so verst, men eg var ganske svimmel etter lite søvn og næring. Likevel kom eg meg framover. Eit steg i gangen. Syra kom veldig i oppoverbakkane. Herlig var det då, å vere på toppen av Brandsfjellet, og kunne sjå ned til Skjelstad.
Etterkvart fekk eg dekning også. Sjekka mobilen om det faktisk var ein butikk der i området. Joda det var det. Matkroken. Nydelig. Det skal bli so ufattelig bra. So sjekka eg kor langt ut på kvelden den var open. Det stod stengt. Koffor stengt no? Det e jo på dagtid. E folk på ferie?
Jamen, hæ? Det er søndag! Det er jo heilt utrulig! Det er søndag! SØNDAG! Litt synd kanskje å ikkje vite at det er søndag, på ein søndag, men har vore litt i ørska dei siste dagane. Fy søren det er søndag…
Litt mismodig, kom eg meg endeleg ned til riksvegen. Der var ein restavfallsdunk for hyttefolk. Der planta eg fiskestanga mi. Med sveiva og det heile. Gjekk vidare uten noken ettertanke.
Det var ein campingplass der nede. Alt fullt. Flott. Gjekk vidare. Eg må komme meg til ei DNT hytte langt oppe på fjellet, men det rekke eg ikkje før langt ut i dagen etter. Det blir kjipt med enda ei kald natt med lite søvn…
Det var ikkje mange hus her, men eit par gardar faktisk. Og der var det eit par hunda som dreiv å bjeffa so voldsomt! Eg trur eg gjekk litt i svime, fordi eg gjekk bort til hundane og berre såg på det. Så gjekk eg vidare.
«Hei! Var det noke du lurte på?» Spurde ein artig kar med ein litt røff caps. Han kom småjoggande ned frå skogen. Han snakka ikkje heilt same dialekta som ho greie dama eg nettopp hadde fått brød av, for han var nemlig frå Belgia. Han hadde budd her i ti år og livnærte seg på å jakte og litt forskjellig med eller for turista. Han jakta elg. Høns hadde han også. Faktisk sånne små høns og, som han sa namnet på, men eg ikkje klarte å uttale, og heller hugsa eg ikkje no i skrivande stund ka det var.
Vi pratte litt. So kom eg til matdelen. Å fy so han lo! Han lo frå eg fortalde det med knekt fiskestang, til mus i hus og til at dagen i dag var søndag. Han gliste godt og sa at han kunne hjelpe meg om eg ville ha mat! Eg sa ingenting om at eg nettopp hadde fått mat. So etter å ha vore inne i huset sitt ei lita stund, kom han ut med elgesteig, fjellaure, og eit stort brett med både store og små egg. Det der var visst det han kalla mat. Eg kunne ikkje vore meir einig. Nei no meina eg ikkje at brød og nudla ikkje var mat altso! Men dåke skjøna nok ka eg meina her.
Med tåre i augene klarte eg ikkje anna enn å sjå på råvarene. Eg takka han veldig, og vippsa no litt også, for det her var noko av det største eg har fått i heile mitt liv!
Sekken blei enda litt fullare i det eg fekk det på toppen, og gjekk så vidare.
«Skal du langt?!» Spurde ein stram kar midt i førtiåra med ein caps der det stod Lierne jakt, eller noke i den dur. Rune Busch heitte han. «Jaa, jooo». So forklarte eg han situasjonen også, og vi blei pratande ei god stund. Også her endte det med kjøt. Jammen kom han ut att med rypebryst, indrefilet av hjort, Vestlandslevse og ein pakke smør. Rype har eg jo aldri smakt før! Og smøøør! Søren so eg har drøymt om smør dei siste dagane. Og blande det med indrefileten skal bli ein draum! So også her måtte eg tørke tårene, for no hadde eg sikkert mat nok til å fylle lagra mine og vel so det, for å komme meg over fjella og ned att til neste dal, nemlig Skorovass.
Skorovass Gruber er vel den mest kjend for, som ei nedlagt kobber og sinkgruve. Ho var i drift frå 1952 til 1984. Ho kunne visst by på 7-8 milliona tonn malm og var tom då produksjonen blei avslutta i 1984.
Ogso er det visst ein bar der, som er den baren i Noreg som har mest forskjellig typa øl. So har eg blitt fortalt i allefall. Det er jo veldig få folk som bur der, so dei må då vere rimelig glad i øl!
Men tilbake til kjøt, for det var ikkje øl eg var fysen på. Og no hadde eg godt med kjøt i sekken so den blei litt tyngre, men det skulle jammen ikkje vare lenge!
Eg gjekk eit godt stykke vidare, etter å ha fått ein god del gode tips om neste etappe. Å gå rundt, som var gjort tidlegare, meinte han kunne vere litt kjipt, grunna all myra. Det var visst ein ny sti som var nyoppmerka no av DNT, somgjekk over fjella. Då sleppe eg myra og kan gå meir rett på.
«Men ver god og mett! Fordi alle desse ryggane, både store og små, er på tvers, så stien går mykje opp og ned, rundt og forbi. Det er eit blytungt terreng å gå i!».
Jaja, det brydde eg meg ikkje om no. No var det maten som stod i haue på meg. Eg gjekk eit lite stykke til på veg, forbi Ågarden, før eg snudde 90 grader og gjekk rett ut i skogen. Der fann eg meg ein god plass og fyrte meg eit stort bål. Her skulle det bli gourmet måltid! I eit voldsomt fokus på å få igong det bålet, hadde eg ingen andre tanka. Trur eg vil hugse det der til minste detalj, resten av livet mitt.
Halvparten av egga gjekk rett i panna og blei etne med skei som eggerøregraut. Eg brann meg litt på tunga, klarte ikkje heilt å motstå fristelsen til å berre få det i meg trass at eg brann meg meir og meir på tunga.
Klarte å stoppe opp litt og nyte. So var det berre kullet igjen. Då rulla eg auren i det, so det blei ei sprø skårpe utanpå og saftig konsistens, fordi eg ikkje lot ho ligge lenger enn toppen eit minutt. Raud i kjøtet var ho og feit og god.
Men eg var ikkje halvmett eingong. Ville berre ha meir. So eg hadde på begge rypebrysta på glørne, på same viset som auren. So delte eg den opp i gryta, og blanda ho med smør. Å DET! Det trur eg må vere den største matopplevelsen eg har hatt i heile mitt liv. Det var so mørt og saftig, og det gjorde so godt! Det var som om dagen gjekk frå natt til dag! Frå mørke til lys! Eg fekk so mykje energi og humør, og gledde meg so veldig til å fortsette eventyret! Eg blei so veldig fornøgd med alt, der eg satt ilag med bålet!
Eg forstår jo at magen må fordøye maten før eg får energi av den, men det skjedde nok noke mentalt, som om hjernen forstod no at eg hadde tilgong på mat igjen, og derfor ikkje lenger trengde å vere i sparemodus. Eg var jo fortsatt svolten, men tenkte at det får vere nok, det er dumt å forete seg.
Gjekk vidare eit par tima, opp mot stølen ved Klingervatnet. Då var eg fortsatt so svolten, at eg åt litt av brødet. Og fy søren so godt kneip brød er, då! Eg tok neven inn i brødet og røska ut eit stort stykke og åt det som om det skulle ha vore sukkerspinn. Betre sukkerspinn hakje eg smakt i allefall. Der gjekk det brødet tomt. Kveldsmåltidet i telet sitt, det! Sov godt den natta, for å seie det sånn.
Morningen etter var det å ta til på siste etappen. Eg såg at om eg virkelig gav på, kunne eg rekke å komme meg heilt til Skorovass allerede idag. Men det skulle bli tøft. Lagde meg faktisk då eit stort nuddelmåltid på primus med resten av egga, som var kjempe godt, for å ha ekstra drivstoff å gå på. Eg tok orda til han Rune på alvor. Og det er eg glad for at eg gjorde! For å lage mat etterpå, var ikkje nubbesjans.
Det var so mykje vind då eg kom opp i høgda at eg fleire gonga måtte halde meg fast i stein og legge meg ned inntil berga! Og regnet hagla vassrett rett inn i kleda mine!
Skal eg vere heilt ærlig, so var eg faktisk litt redd der eg gjekk. Eg forflytta meg so veldig seint, og fraus, sjølv om eg gjekk på so pulsen var travelt høg! Eg skjønte jo at eg ikkje kunne fortsette sånn so lenge, det vil berre slite meg heilt ut! Følte på eit veldig stress. Prøvde å roe ned mentalt, ved å puste ned i magen. Det kan jo ikkje vere bra å vere so i adrenalin ein heil dag.
Etter to tima gåing måtte eg skifte heilt ned til bokseren, og det er ikkje so deilig når ein ikkje finne ein einaste plass i ly for vinden! Den vestavinden han meterologen hadde snakka om, var ikkje noke underdrivelse, at den var ugunstig! For den blåste alltid på tvers av alle ryggane eg skulle over og skara eg skulle gjennom! Og steike det so mykje opp og ned! Eg sjekka jo gps’en av og til for å få motivasjon, men den blei dårlegare kvar gong, fordi eg forflytta meg kjempeseint grunna all klyvinga.
Og det e jo ikkje veldig motivarende å klyve med tung sekk, når du veit du skal ned att rett etterpå! For ikkje å snakke om alle elvene eg måtte krysse og vatna eg måtte gå rundt! Det blei av og til å ta av og på skoa igjen, sokkane også, for å ikkje bli altfor våt på beina. Ikkje var det lett då å knytte skoreimane med so kalde fingra.
Mykje klaging her, men søren det der var surt!
Noke eg virkelig fekk erfare her oppe, var kor godt ull er. Sjølv om eg var våt igjen, gjennom nye ytteklede og ull, so holdt eg likevel godt på varmen. Stilongs, ullunderskjorte og den tjukke heimestrikka ullgensaren holdt meg varm, trass alt vatnet det holdt på.
Og fordi eg holdt varmen med ullet, kunne eg sakke tempoet og puste rolegare, for å komme ut av den voldsomme stresstilstanden. Faktisk klarte eg etterkvart å nyte turen, rett og slett fordi eg var varm! Det var ein heilt fantastisk følelse. Eg følte meg rett og slett redda, fordi eg følte meg varm. Ull er virkelig gull.
Siste kilometerane gjekk nokså fort, for då kom eg innpå den opprinnelige stien. Ruta eg hadde gått var bra merka, for all del, men det var ja, veldig kronglete terreng. Og veldig vakkert var det, å komme so langt, at eg såg ned mot Skorovass.
Hadde forresten nettopp passert gruva også, men orka ikkje gå opp til ho. Og jammen opna skydekket seg, så eg fekk sjå ut mot nokre vatn. Det var virkelig flott. Og eg kjende på ein seier. Seier av å ha kome meg over fjella.
Søren altso for ein godfølelse å gå ned mot sivilisajonen, skal innrømme det. Og den traktoren der, no er alt artig og bra.
Då eg tilslutt hadde kome meg heilt ned til hytta, og den var tom, reiv eg av meg alle kleda so nær som bokseren, og tømte sekken for alt som var vått. Fekk fort fyr i omen og hang alt sammen til tørk. Den fyr-i-omnen opplevelsen var til å ta på. For ein godfølelse. Det blei å sjå inn i omnen på flammane i sikkert ein halvtime mens eg og kleda tørka, og kjenne på det voldsomme endorfinrushet som strauma rundt i kroppen, for no var eg virkelig sliten.
Ei stund etterpå fekk eg stekt inderefileten av hjort og elgesteiken på ei steikepanne godt med smør på, og hadde det i ein ei gryte med nudlane. Eg skulle ha gått til den lokale butikken her for å kjøpe noke godt å ha i gryta, men eg kunne jo ikkje gå ut i bokseren då det var det einaste plagget som var tørt! Då hadde nok dei lokale innbyggarane lurt på kor mykje forskjellig øl eg hadde fått i meg, der eg sprada rundt i underbuksa! So det blei med det. Godt nok var det likevel.
Sorry for all matpraten, må då vere veldig irriterande å lese, men når ein er so svoltne! Ja då blir jo det litt i fokus.
Snipp snapp snute, so var det eventyret ute.
Då blir det å fortsette til vinteren igjen, prøve å fullføre prosjektet, å ende opp på Nordkapp.
Og no har eg skrevet so uhorveleg mykje her på pc’en, at det får vere nok. Men det er fristande å nemne sovidt at fiskinga blir for min del litt unødvendig å ha i det prosjektet her. Det blir ein stressfaktor at eg ikkje berre skal komme meg frå A til B, før det er altofr seint på kveld, men at eg i tillegg skal fiske også! Ogso har eg begynt å forstå at skal ein fiske for å få nok mat til å kunne gå langt, dag etter dag, ja då må du nok fiske mange tima kvar dag. Og sjølv då kan det vere at du ikkje får eit einaste napp, og då står du der med skjegget i postkassa, eller multene opp i halsen, for min del.
Og skal eg vere heilt ærlig, som eg egentlig heile tida er i desse innlegga, so lika eg vinteren mykje betre enn sommaren for å få langt. Då sleppe eg å krysse elver ved å ta av og på sko og sokka, kan gå på vatna for det er jo is! Kan gli på skia, istedenfor å måtte fokusere heile tida på kor eg sette foten min henne, for å ikkje trakke skeivt osv. So faktisk finne eg ein mykje større ro der eg går på vinteren. Regnet sleppe ein, ting er ikkje vått, det er mørkt so ein får sjå stjerne, måne og ikkje minst nordlys. Kosen på hytta på kvelden blir ein heilt anna grunna mørket ute, så det blir koselig inne med fyr i peisen og fyr i stearinlysa, og ein kjenne at den varme hytta har ein funksjon for det er so kaldt ute. Bålet får også ein funksjon med varmen og lyset.
Så for å seie det sånn, så trenge ein mørket, for å lettare sette pris på og legge merke til lyset! Og ute i nasjonalparkane, ser ein jo virkelig stjernene, for lysforureininga som stort sett er der det er sivilisasjon, spesielt i byane, er ikkje ute i naturen. Alt blir so klårt og mektig.
Ogso sleppe ein myggen på vinteren, oooog maten står seg mykje betre, så ein kan ha eit heilt lager i pulken der ein går, så ein ikkje trenge å måtte fiske maten sin. Det er jo kult å vere sjølvforsynt om ein fiska og får fisk, men eg syns jammen at den pemmicanen eg har med, er å vere nokså sjølvforsynt også, då den er heimelaga av eige slakt.
So er det ein positiv ting på sommaren, so er det vel multene. Dei steike gode multene, som eg eigentleg er ganske lei av no, men tusen takk, dei redda meg nok ein god del. Dei og han lissje gutten som gav meg dei to real turmatane som eg blei å ete ganske so radig.
Nei! No får eg avrunde her. Eg vil sei det var suksess, for eg kom heilberga frå det. Hehe. Neida det var veldig fint. Verkeleg flott natur eg har gått gjennom. Skjækerfjella og Lierne. Visstnok veldig store nasjonalparka, men då om ein tenke på at dei går langt inn i Sverige.
Og igjen, veldig takknemlig for at eg både har helse og ressursa til å gjere dette. Det er verkeleg noke som er fint når ein har vore der ute ei stund. Merka veldig på rastlausheten dei første dagane, men den gjekk over og eg kunne begynne å nyte nuet, berre vere til stede. Men spennande blei det, ting har jo ein tendens til å balle på seg, hehe.
Gjekk dessverre ned 7kg, såg eg på vekta då eg kom heim, men å ete det opp igjen, blir no heller leikandes lett no som eg har tilgong på god mat. So igjen! Jammen er vi heldige som har både hus og varme, mat og herlige folk rundt oss. Og jammen er det viktig å ha skikkelig næringsrik mat, kvar ein dag, skal ein gå slike tura, for elles ryke ein ned i vekt. Joda, blir kvitt eindel fett, men kroppen tære nok dessverre både på muskla og beinstruktur også, om den stadig går i underskot av kaloria.
Og utstyrmessig, er eg veldig fornøgd med alt, bortsett frå at eg var so fjern å faktisk tok sjansen på desse fjellskoa som har sånn primitivt barfotpreg over seg. Det er herlig å gå med, men dei var alltid våte og bruka ein evighet for å tørke. Hadde eg skulle gått Trøndelag områda igjen, som er full av myr, so hadde eg definitivt tatt nokre høgre fjellstøvla som tørka fort, som for eksempel dei M/77 para ein bruka i Forsvaret. Dei er geniale med at dei helde godt vatnet ute, og tørka velidg fort, om ein so må gjere det. Med andre, sunt norsk bondevett! Ikkje idealistisk moderne tull.
Og sekken so kanskje berre er 900gram, holdt vatnet fint ute, det at den er so primitiv, med at ein ikkje kan ustere den skikkelig og sånn, gjer at den blei ubehagelig på ryggen i lengda. Men har ikkje fått noke smerte, kjente berre at det var ganske so anspent der oppe på bussturen heimatt. So hadde eg valgt på nytt der, hadde eg nok gått for ein litt tyngre sekk, med eit betre bæresystem. Og fiskestanga; kjøpe seg heller ei dyr og god ei, enn ei som knekke berre eg tar i ho.
Tusen takk for følget denne gong, so tar vi det igjen til vinteren, tippa februar, og det tar nok ca 2 måneda å gå resten, som eg gler meg kjempemasse til! :)))
