Urovekkande støl i leggane. Men det går seg vel til. Det e asfalt som gir betennelsa, ikkje terreng. Trur det blir lite veg framover.
Første timen blei asfalt. Typisk. Eg gjekk forbi ein gjeng som hadde parkert ved vegen og stod og hoia. «God tur!» Lo dei til meg idet eg passerte dei på riksvegen. «Hehe jo takk!» svarte eg høflig. Kor var dei på veg hen? Rett inn i myra? Det e eg som kan le. Snart har eg ein nystekt ørret ved bålet i solnedgangen!
Ei stund etterpå fekk eg melding på telefonen igjen. «Velkommen til sverige!» Hm, kan det stemme? Sjekka gps. Jamen for svarten då! No har eg gått feil igjen, havna eg i Sverige igjen!
Skjerpings! Ta å fokuser på det du gjer! Hjernen e på høggir på å planlegge ting heime og fabulere over livet. Men det e vel naturlig. Det tar nokre daga før hjernen får lagt frå seg alt heime, og finne roen i å berre vere til stede her ute.
Roen eg hadde på vinterturen va heilt unik. Eg var tilstede i nuet. Inntrykka blei store og naturen blei spennande og interessant. Dei små gledene og konstant takknemlighet og fornøgd. Nytt eventyr kvar ein dag.
Eg skal nok komme meg dit no og.
Tilbake til riksveggåinga. Heldigvis var ikkje folka der, då eg kom tilbake. Dei hadde jo stått der eg og skulle ta av frå vegen, inn i myra. Tenke dei hadde ledd godt hadde dei fortsatt vore her… Men nei! Det vakje myr! Heller plankekøyring! I allefall ei stund.
Etterkvart blei det myr. Og meir myr. Faktisk so mykje myr at det å bli våt opp til beina blei ein vane. Fare for vatn i knea her ute!
Meir multer. Masse blåbær. Jammen til slutt bringebær og krekling og. Fem om dagen seie dei. har eg nr fem? Jepp – pemmican.
No kjenne eg roen senka seg litt. Veldig fint landskap. Ein kan sjå langt her! Minna meg om Skotland, sjølv om eg aldri har vore der.
Blei lenger tid å traske her enn eg hadde trudd. 15km i vått putete terreng, e tungt!
Ogso gjekk eg jo eindel feil når det begynte å nerme seg. Var havna alt for langt aust. Mot Sverige.. Retningssans. Sverige. Må tømme haue. Burde vere eit fag på grunnskulen. Hauetømming. istedenfor å fylle den heile tida. Det e jo fullt. Overfyllt. Overstimulert.
møtte på ein turgåar for første gong! Kvapp nesten. Ho var lokal og gjekk i støvla.
Då eg nerma meg, kom eg ut på veg igjen. Bila stod parkert. Bondegård. Enda ein bondegård. Kvar gong eg tenke at no e eg endelig ute i villmarka, langt vekke frå folk, so sprekke den lille bobla eg har klart å blåse opp.
Men du og du for ei DNT hytte eg til slutt ankom!
Tømmervegga! Gitar! Skotørkar! Livet smiler.
Nei, no får det bli slutt på daglige innlegg, for no begynne villmarka!
Sjækerfjella står for tur, og etterkvart Børgefjell. Blir nesten kun telt, for hyttene blir det slutt på. Har kun ein pemmican igjen i sekken også, so om to daga, må eg fiske maten! Og forresten har pemmican fungert supert! Sjølv om det er varmt ute, forderva den ikkje. Magen og energien på topp!
Takk for følget til no, so ser vi om nokre daga! Der rauk dekninga gitt